Studiuj werset

1 Księga Królewska 22,36

„O zachodzie słońca w obozie wydano rozkaz: Każdy do swego miasta i każdy do swojej ziemi."

Uwspółcześniona Biblia Gdańska

„Tedy wołał woźny w wojsku, gdy już słońce zachodziło, mówiąc: Wróć się każdy do miasta swego i każdy do ziemi swojej."

Biblia Gdańska (1881) — oryginalna pisownia

Ten werset w innych przekładach (9)

Polskie

NBG · Nowa Biblia Gdańska, 2013: Zatem o zachodzie słońca, po obozie rozległ się okrzyk: Każdy do miasta i każdy do swego kraju!
BJW · Biblia Jakuba Wujka (wyd. 1923), 1599/1923: I woźny wołał po wszystkiem wojsku, niźli słońce zaszło, mówiąc: Każdy się niech wróci do miasta i do ziemie swéj.
BB · Biblia Brzeska (1563), 1563: Tedy wołał woźny w woyscze gdy iuż słońce zachodziło, aby się każdy wrocił do miasta swego, y do ziemie swoiey.

Angielskie

KJV · King James Version, 1611/1769: And there went a proclamation throughout the host about the going down of the sun, saying, Every man to his city, and every man to his own country.
BSB · Berean Standard Bible, 2023: As the sun was setting, the cry rang out in the army: “Every man to his own city, and every man to his own land!”
WEB · World English Bible, 2020: A cry went throughout the army about the going down of the sun, saying, “Every man to his city, and every man to his country!”

Łacina

VUL · Wulgata Klementyńska, 1592: et præco insonuit in universo exercitu antequam sol occumberet, dicens: Unusquisque revertatur in civitatem, et in terram suam.

Języki oryginału

WLC · Kodeks Leningradzki (Westminster Leningrad Codex), ok. 1008: וַיַּעֲבֹ֤ר הָרִנָּה֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה כְּבֹ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ לֵאמֹ֑ר אִ֥ישׁ אֶל־עִיר֖וֹ וְאִ֥ישׁ אֶל־אַרְצֽוֹ׃
LXX · Septuaginta, III–I w. p.n.e.: καὶ ἔστη ὁ στρατοκήρυξ δύοντος τοῦ ἡλίου λέγων· ἕκαστος εἰς τὴν ἑαυτοῦ πόλιν καὶ εἰς τὴν ἑαυτοῦ γῆν,

Porównaj cały rozdział 1Krl 22 → · źródła i licencje

Odsyłacze — gdzie jeszcze Pismo o tym mówi (5)

Miejsca Pisma, które najczęściej wskazuje się obok tego wersetu — od najlepiej potwierdzonych. Tekst: UBG; kliknij odnośnik, by studiować dany werset.

2Krl 14,12 →
„I Juda został pobity przez Izraela, i uciekł – każdy do swego namiotu.”
Sdz 7,7–8 →
„Wtedy Pan powiedział do Gedeona: Przez tych trzystu mężczyzn, którzy chłeptali wodę, wybawię was i wydam Midianitów w twoje ręce, a reszta ludu niech wraca – każdy do siebie. Ten lud wziął więc ze sobą żywność oraz swe trąby.…”
Sdz 21,24 →
„W tym czasie synowie Izraela rozeszli się stamtąd, każdy do swego pokolenia i do swego domu, a każdy poszedł stamtąd do swego dziedzictwa.”
1Sm 4,10 →
„Wtedy Filistyni walczyli, a Izrael został pokonany i każdy uciekał do swego namiotu. Była to wielka klęska, gdyż poległo trzydzieści tysięcy z piechoty Izraela.”
2Sm 19,8 →
„Wtedy król wstał i zasiadł w bramie. Zawiadomiono cały lud: Oto król zasiadł w bramie. I cały lud stawił się przed królem. Izraelici zaś uciekli, każdy do swego namiotu.”