majestat

Okryli się swoim tłuszczem, zuchwale mówią swymi ustami.

Ty panujesz nad wzburzonym morzem; gdy się podnoszą jego fale, ty je poskramiasz.

Pan króluje, przyoblekł się w majestat, odział się Pan i przepasał potęgą; utwierdził też świat, że się nie zachwieje.

Niegodziwość bowiem płonie jak ogień, pożre głogi i ciernie, potem zapali się w gęstwinach lasu, skąd jak dym unoszą się.

Śpiewajcie Panu, gdyż uczynił wielkie rzeczy. Niech będzie o tym wiadomo w całej ziemi.

Choć niegodziwemu okaże się łaskę, nie nauczy się sprawiedliwości. W ziemi prawości będzie czynić nieprawość i nie będzie zważać na majestat Pana.

Biada koronie pychy, pijakom Efraima, których wspaniała ozdoba jest więdnącym kwiatem rosnącym na szczycie urodzajnych dolin odurzonych winem!

Zostanie zdeptana nogami korona pychy, pijacy Efraima.