W 7. rozdziale Listu do Hebrajczyków autor wraca do postaci Melchizedeka z Rdz 14 i do słów Ps 110,4, by dowieść, że kapłaństwo Jeszui (Jezusa) przewyższa kapłaństwo lewickie. Według jego wywodu kapłan „według porządku Melchizedeka” nie pochodzi z rodu Lewiego, lecz został ustanowiony „według mocy niezniszczalnego życia” i Bożą przysięgą. Autor mówi wprost o zmianie porządku kapłańskiego i związanego z nim prawa.
O czym mówi List do Hebrajczyków 7?
Rozdział zaczyna się od postaci Melchizedeka — króla Salemu i kapłana Boga najwyższego, który wyszedł na spotkanie Abrahama wracającego po rozgromieniu królów i pobłogosławił go, a Abraham dał mu dziesięcinę ze wszystkiego. Autor pisze, że jest on najpierw, „według tłumaczenia, królem sprawiedliwości, potem też królem Salemu, co znaczy król pokoju”, a dalej: „Bez ojca, bez matki, bez rodowodu, niemający ani początku dni, ani końca życia, ale upodobniony do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze”. Następnie dowodzi jego wielkości: to jemu, a nie odwrotnie, Abraham dał dziesięcinę, a mniejszy otrzymuje błogosławieństwo od większego. Dodaje, że skoro sam patriarcha złożył dziesięcinę, uczynił to w nim także Lewi, który dopiero miał się narodzić — i stąd wyprowadza wniosek, że kapłaństwo lewickie stoi niżej.
Stąd kluczowy wywód autora: gdyby doskonałość była osiągalna przez kapłaństwo lewickie, nie byłoby potrzeby, „aby pojawił się inny kapłan według porządku Melchizedeka”. „A skoro zmienia się kapłaństwo, musi też nastąpić zmiana prawa”. Zmiana ta dotyczy porządku kapłańskiego i związanego z nim przykazania. Autor przypomina, że „nasz Pan pochodził z pokolenia Judy”, o którym Mojżesz nic nie mówił w sprawie kapłaństwa, i pisze, że stał się On kapłanem nie według cielesnego przykazania, lecz według „mocy niezniszczalnego życia”. Dlatego, jak dowodzi dalej, zostało zniesione „poprzednie przykazanie” z powodu jego „słabości i nieużyteczności” — bo Prawo niczego nie uczyniło doskonałym — a na jego miejsce weszła „lepsza nadzieja”, przez którą zbliżamy się do Boga. Według autora to kapłaństwo opiera się też na przysiędze: „Przysiągł Pan i nie będzie żałował”. Dlatego Jezus stał się poręczycielem lepszego przymierza. Autor zestawia to z kapłanami lewickimi: tamtych było wielu, bo śmierć nie pozwalała im trwać; On zaś, żyjąc na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające i może całkowicie zbawić przychodzących przez Niego do Boga. Rozdział zamykają słowa o najwyższym kapłanie, jakiego „przystało nam mieć”: świętym, niewinnym, oddzielonym od grzeszników, który nie musi codziennie składać ofiar za własne grzechy, bo raz na zawsze ofiarował samego siebie.
Kluczowe wersety
„A skoro zmienia się kapłaństwo, musi też nastąpić zmiana prawa.” — Hbr 7,12 (UBG)
„Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.” — Hbr 7,25 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Rozdział, w duchu sola scriptura, opiera cały dowód na dwóch miejscach Pisma: spotkaniu Abrahama z Melchizedekiem oraz na Psalmie o kapłanie „na wieki według porządku Melchizedeka”. Z nich autor wyprowadza wyższość i wieczność kapłaństwa Mesjasza nad kapłaństwem lewickim, opartym na cielesnym pochodzeniu i przerywanym przez śmierć. W jego ujęciu ofiara Mesjasza nie tyle przekreśla system ofiarniczo-lewicki, ile go przewyższa i wypełnia — jedna ofiara z samego siebie, złożona raz na zawsze, zastępuje codzienne ofiary kapłanów. Wypowiedź o zmianie prawa trzeba czytać ściśle: tekst wiąże ją ze zmianą kapłaństwa. Skoro kapłan przychodzi z pokolenia Judy, a nie Lewiego, „poprzednie przykazanie” regulujące kapłaństwo i ofiary zostaje zniesione jako słabe i nieużyteczne. Autor nie mówi tu o unieważnieniu całej Tory w sensie moralnym, lecz o przejściu od porządku Aarona do kapłana, którego za Psalmem nazywa kapłanem „według porządku Melchizedeka”, i o lepszej nadziei, przez którą lud zbliża się do Boga. Fundamentem tej pewności jest Boża przysięga oraz to, że żyjący na wieki Jezus nieustannie wstawia się za swoimi.
Główna myśl rozdziału
Autor listu, opierając się na Rdz 14 i Ps 110,4, dowodzi, że kapłaństwo Mesjasza — oparte na Bożej przysiędze i „mocy niezniszczalnego życia” — przewyższa kapłaństwo lewickie, i stąd mówi o zmianie porządku kapłańskiego oraz związanego z nim prawa. Jezus, żyjący na wieki, całkowicie zbawia i nieustannie wstawia się za tymi, którzy przez Niego przychodzą do Boga.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hbr 7 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Hebrajczyków 6 — streszczenie
- Następny: List do Hebrajczyków 8 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Ofiara (korban) · Przysięga (szewua) — słowo związane z liczbą siedem · List do Hebrajczyków · Abraham · Mojżesz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Hebrajczyków 6 · List do Hebrajczyków — cała księga · List do Hebrajczyków 8 →
