Drugi List do Koryntian otwiera błogosławieństwo Boga — Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy. Paweł, apostoł Jeszui (Jezusa), i Tymoteusz piszą do kościoła w Koryncie o utrapieniu, które spotkało ich w Azji, o noszonym w sercu wyroku śmierci i o Bogu, który wskrzesza umarłych oraz pociesza w każdym ucisku.
O czym mówi 2 List do Koryntian 1?
Po pozdrowieniu skierowanym do kościoła w Koryncie i do wszystkich świętych w Achai Paweł wysławia Boga, który „nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku”. Pociecha nie jest tu ucieczką od cierpienia, lecz darem przechodzącym dalej: jak w apostołach obfitują utrapienia Mesjasza, tak przez Niego obfituje również ich pociecha, a wszystko służy pocieszeniu i zbawieniu wspólnoty. Bieg myśli prześledzisz w interlinii 2 Listu do Koryntian 1.
Apostoł odsłania dramatyczne doświadczenie z Azji: byli „obciążeni ponad miarę i ponad siły”, tak że zwątpili, czy przeżyją, i nosili w sobie wyrok śmierci. Cel tej próby był jednak duchowy — „abyśmy nie ufali samym sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych”. To Bóg wyrwał ich z tak wielkiej śmierci i w Nim pokładają nadzieję na przyszłość, wspierani modlitwą Koryntian, aby dziękczynienie za ocalenie płynęło od wielu ust.
W drugiej części Paweł tłumaczy zmianę planów podróży. Nie postąpił lekkomyślnie ani według ciała: tak jak wierny jest Bóg, tak jego słowo do nich nie było „tak” i „nie”. W Synu Bożym wszystkie obietnice Boga są „tak” i „Amen” ku Jego chwale. To Bóg utwierdza wierzących, namaścił ich, zapieczętował i dał do ich serc Ducha jako zadatek. Na koniec apostoł wzywa Boga na świadka: nie przybył dotąd do Koryntu, aby ich oszczędzić, bo nie panuje nad ich wiarą, lecz jest pomocnikiem ich radości.
Kluczowe wersety
„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy” — 2Kor 1,3 (UBG)
„Który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu, abyśmy i my mogli pocieszać tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, taką pociechą, jaką sami jesteśmy pocieszani przez Boga” — 2Kor 1,4 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
- Bóg wszelkiej pociechy — pocieszenie otrzymane w ucisku ma płynąć dalej, ku innym cierpiącym.
- Wyrok śmierci — skrajna słabość w Azji uczy ufać nie sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.
- Wierność słowa — Paweł nie kluczy; jego „tak” jest „tak”, bo w Synu Bożym obietnice Boga są „tak” i „Amen”.
- Zadatek Ducha — Bóg namaścił i zapieczętował wierzących oraz dał Ducha jako zadatek przyszłego dziedzictwa.
Rozdział łączy więc osobiste cierpienie apostoła z pasterską troską: to, przez co przeszedł, staje się źródłem pociechy dla innych i dowodem, że moc pochodzi od Boga, a nie od człowieka.
Główna myśl rozdziału
Otwarcie listu wyznacza jego ton: Bóg jest Ojcem miłosierdzia i Bogiem wszelkiej pociechy, który nie oszczędza swoim próby, ale w niej podtrzymuje. Utrapienie apostoła nie jest znakiem porzucenia, lecz drogą, na której uczy się on polegać wyłącznie na Tym, który wskrzesza umarłych. Wierność Boga wobec obietnic — spełnionych w Mesjaszu jako „tak” i „Amen” — jest fundamentem, na którym Paweł buduje szczerość własnej służby i zapowiada dalszą, trudną rozmowę z Koryntianami.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 2Kor 1 w interlinii (gr. + UBG)
- Następny: 2 List do Koryntian 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Amen (ἀμήν) — co znaczy „zaprawdę” po grecku · Tymoteusz · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: 2 List do Koryntian — cała księga · 2 List do Koryntian 2 →
