Trzydziesty szósty rozdział opowiada o zwoju, który miał obudzić Judę do opamiętania. Baruch spisuje z ust Jeremiasza wszystkie słowa PANA i odczytuje je publicznie, lecz król Joakim, karta po karcie, wrzuca zwój w ogień. Spalone słowo zostaje jednak odtworzone i uzupełnione — a wyrok pada na króla.
O czym mówi Księga Jeremiasza 36?
W czwartym roku Joakima PAN nakazuje Jeremiaszowi spisać na zwoju wszystkie słowa, które wypowiadał przeciw Izraelowi, Judzie i narodom od dni Jozjasza. Cel jest jednoznaczny: „Może gdy dom Judy usłyszy o całym tym nieszczęściu, które zamierzam im uczynić, odwróci się każdy od swojej złej drogi”. Jeremiasz wzywa Barucha, syna Neriasza, a ten spisuje słowa atramentem w księdze. Ponieważ prorok jest „powstrzymany” i nie może wejść do domu PANA, poleca Baruchowi odczytać zwój ludowi w dzień postu.
W piątym roku, w dziewiątym miesiącu, podczas postu Baruch czyta słowa PANA w komnacie Gemariasza, u wejścia do Bramy Nowej. Wieść dociera do książąt zebranych w domu króla; wzywają Barucha, słuchają zwoju i „spojrzeli przerażeni jeden na drugiego”, uznając, że muszą powiadomić króla. Radzą przy tym Baruchowi i Jeremiaszowi, by się ukryli.
Król Joakim, siedząc w domu zimowym przy palenisku, każe Jehudiemu czytać. Za każdymi trzema lub czterema kartami odcina je nożem pisarskim i wrzuca w ogień, aż cały zwój spłonął. Ani król, ani jego słudzy nie przerazili się i nie rozdarli szat, choć Elnatan, Delajasz i Gemariasz nalegali, by zwoju nie palić. Król rozkazuje pojmać Barucha i Jeremiasza, lecz „Pan ich ukrył”. Wtedy PAN każe wziąć drugi zwój i zapisać wszystkie poprzednie słowa, dodając wyrok nad Joakimem: nie będzie miał nikogo, kto zasiadłby na tronie Dawida, a jego zwłoki zostaną wyrzucone na upał i mróz.
Kluczowe wersety
„Gdy Jehudi przeczytał trzy lub cztery karty, odcinał je nożem pisarskim i wrzucał do ognia, który rozpalony był na palenisku, aż cały zwój spłonął w ogniu na palenisku.” — Jr 36,23 (UBG)
„Weź sobie jeszcze inny zwój i zapisz na nim wszystkie poprzednie słowa, które były na pierwszym zwoju, spalonym przez Joakima, króla Judy.” — Jr 36,28 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Akcja toczy się w Jerozolimie, w domu PANA i w pałacu królewskim, za panowania Joakima. Baruch, syn Neriasza, występuje jako pisarz i głos Jeremiasza — to on redaguje i publicznie odczytuje zwój, gdy prorok jest odsunięty od świątyni.
Wśród książąt pojawiają się Micheasz, syn Gemariasza, oraz Elnatan, Delajasz i Gemariasz, którzy próbują powstrzymać króla. Jehudi jest urzędnikiem, który czyta i niszczy zwój na rozkaz władcy. Kluczowe miejsca to komnata pisarza Eliszamy, gdzie ukryto księgę, oraz dom zimowy z paleniskiem — scena spalenia. Wydarzenia domykają dwa akty: zniszczenie pierwszego zwoju i spisanie drugiego, do którego „zostało dodane do nich wiele podobnych słów”.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że słowa PANA nie da się unicestwić ogniem. Joakim niszczy fizyczny zwój, ale słowo wraca odtworzone i wzmocnione, a niszczyciel ściąga na siebie wyrok. Kontrast jest ostry: książęta drżą, lecz król i jego dwór trwają bez skruchy. Trwałość spisanego proroctwa i bezkarne lekceważenie go po stronie władzy stają się zapowiedzią nieszczęścia, które PAN zapowiedział, „ale nie słuchali”.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Jr 36 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jeremiasza 35 — streszczenie
- Następny: Księga Jeremiasza 37 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Micheasz · Baruch — znaczenie imienia · Jeremiasz — znaczenie imienia · Elnatan — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Księga Jeremiasza 35 · Księga Jeremiasza — cała księga · Księga Jeremiasza 37 →
