List do Hebrajczyków 5 opisuje, na czym polega urząd arcykapłana, a autor odnosi go do Jeszui (Jezusa). Pisze, że Mesjasz nie sam się wywyższył, lecz został powołany przez Boga, i przytacza słowa Psalmu: „Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka”. Dodaje, że Mesjasz przez cierpienie nauczył się posłuszeństwa i stał się sprawcą wiecznego zbawienia.
O czym mówi List do Hebrajczyków 5?
Autor najpierw opisuje ogólną zasadę kapłaństwa. Każdy najwyższy kapłan jest wzięty spośród ludzi i ustanowiony dla ludzi w sprawach odnoszących się do Boga, aby składać dary i ofiary za grzechy. Ponieważ sam podlega słabościom, potrafi współczuć nieświadomym i błądzącym, ale też musi składać ofiary za własne grzechy. Godności tej nikt nie bierze sam sobie — otrzymuje ją ten, kogo Bóg powołuje, tak jak Aarona.
Tę samą zasadę autor odnosi do Mesjasza. Chrystus „nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem”, lecz uczynił to Bóg, który powiedział do Niego: „Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem”, a w innym miejscu: „Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka”. Autor przypomina dni ziemskiego życia Jezusa: z głośnym wołaniem i łzami zanosił modlitwy do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności. Choć był Synem, „nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”, a uczyniony doskonałym, stał się sprawcą wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni. Autor dodaje, że został „nazwany przez Boga najwyższym kapłanem według porządku Melchizedeka”. Rozdział kończy się napomnieniem: autor ma wiele do powiedzenia o tym kapłaństwie, lecz trudno to wyjaśnić, bo słuchacze stali się ociężali. Powinni już być nauczycielami, tymczasem znów potrzebują mleka zamiast stałego pokarmu. Pokarm stały jest dla dorosłych, którzy przez praktykę mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra i zła.
Kluczowe wersety
„Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem, ale ten, który powiedział do niego: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.” — Hbr 5,5 (UBG)
„Tak jak i w innym miejscu mówi: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.” — Hbr 5,6 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Autor zestawia kapłaństwo Aarona z kapłaństwem, które przypisuje Mesjaszowi, przytaczając Psalm o kapłanie „według porządku Melchizedeka”. Wspólny jest dla niego fundament: prawdziwe kapłaństwo pochodzi z Bożego powołania, nie z ludzkiego wyniesienia. Dowodzi tego, w duchu sola scriptura, dwoma cytatami z Psalmów, które łączą synostwo Mesjasza z Jego kapłaństwem. Różnicę autor wskaże w dalszych rozdziałach, gdy będzie pisał, że ten kapłan nie pochodzi z linii Aarona i nie musi składać ofiar za własne grzechy. Mocny jest wątek posłuszeństwa i cierpienia — Jezus, choć Syn, „nauczył się posłuszeństwa” przez to, co wycierpiał, i dopiero „uczyniony doskonałym” stał się źródłem zbawienia. Zbawienie to jest wieczne, lecz przeznaczone „dla wszystkich, którzy są mu posłuszni” — posłuszeństwo pozostaje więc znakiem żywej wiary. Napomnienie o mleku i stałym pokarmie pokazuje, że według autora pełne zrozumienie tego, co ma do powiedzenia, wymaga duchowej dojrzałości, do której chce doprowadzić czytelników.
Główna myśl rozdziału
Prawdziwe kapłaństwo pochodzi z Bożego powołania, a nie z ludzkiego wyniesienia — tę zasadę autor odnosi do Mesjasza. Przez cierpienie i posłuszeństwo Jezus stał się sprawcą wiecznego zbawienia dla tych, którzy są Mu posłuszni, a pełne zrozumienie wywodu autora wymaga duchowej dojrzałości.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hbr 5 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Hebrajczyków 4 — streszczenie
- Następny: List do Hebrajczyków 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · List do Hebrajczyków
Rozdziały: ← List do Hebrajczyków 4 · List do Hebrajczyków — cała księga · List do Hebrajczyków 6 →
