Dzieje Apostolskie 14 zamykają pierwszą podróż misyjną. W Ikonium, Listrze i Derbe Paweł i Barnaba głoszą ewangelię wśród znaków i sprzeciwu. Po uzdrowieniu chromego w Listrze tłum chce złożyć im ofiarę jak bogom, lecz apostołowie stanowczo odmawiają, kierując uwagę na żywego Boga Stwórcę.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 14?
W Ikonium apostołowie wchodzą do synagogi żydowskiej i mówią tak, że uwierzyła wielka liczba Żydów i Greków. Niewierzący Żydzi jednak podburzają pogan przeciwko braciom. Mimo to apostołowie zostają tam długo, odważnie głosząc, a Pan potwierdza słowo swojej łaski znakami i cudami. Gdy miasto się dzieli i grozi ukamienowanie, uciekają do miast Likaonii — Listry i Derbe — i tam głoszą ewangelię.
W Listrze Paweł dostrzega chromego od urodzenia, który słucha z wiarą, i woła: „Stań prosto na nogach!”. Człowiek zrywa się i chodzi. Tłum, widząc cud, woła po likaońsku: „Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!”, i nazywa Barnabę Jowiszem, a Pawła Merkurym. Kapłan świątyni Jowisza przyprowadza woły i wieńce, chcąc złożyć ofiarę.
Apostołowie rozdzierają szaty i wpadają między tłum, wołając: „My też jesteśmy ludźmi”. Wzywają, by ludzie odwrócili się „od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze i wszystko, co się w nich znajduje” — Boga, który dawał świadectwo o sobie dobrocią, deszczem i urodzajnymi latami. Tymi słowami ledwie powstrzymują lud od złożenia im ofiary.
Wtedy z Antiochii i Ikonium nadchodzą Żydzi, którzy podburzają lud; kamienują Pawła i wywlekają go za miasto, sądząc, że umarł. Gdy otaczają go uczniowie, wstaje i wraca do miasta, a nazajutrz z Barnabą idzie do Derbe. Po pozyskaniu wielu uczniów wracają przez Listrę, Ikonium i Antiochię, umacniając wiernych, ustanawiając w każdym kościele starszych wśród modlitwy i postu. Przez Pizydię i Pamfilię docierają do Attalii, a stamtąd do Antiochii, gdzie opowiadają, jak Bóg „otworzył poganom drzwi wiary”.
Kluczowe wersety
„My też jesteśmy ludźmi, podlegamy tym samym doznaniom co wy. Głosimy wam, abyście się odwrócili od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze i wszystko, co się w nich znajduje.” — Dz 14,15 (UBG)
„…przez wiele utrapień musimy wejść do królestwa Bożego.” — Dz 14,22 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: apostołowie Paweł i Barnaba, chromy od urodzenia człowiek w Listrze, kapłan świątyni Jowisza, wrogo nastawieni Żydzi z Antiochii i Ikonium, uczniowie i ustanowieni starsi. Miejsca: Ikonium, Listra i Derbe w Likaonii, Pizydia, Pamfilia, Perge, Attalia, Antiochia. Wydarzenia: głoszenie ze znakami i podział miasta, uzdrowienie chromego, odrzucenie boskiej czci, ukamienowanie Pawła, umacnianie kościołów i powrót z relacją o otwartych drzwiach wiary.
Główna myśl rozdziału
Rozdział wyraźnie odróżnia posłańca od Tego, kogo głosi. Cud w Listrze nie czyni z apostołów bóstw — oni rozdzierają szaty i odmawiają czci, którą chce im oddać tłum, wskazując na jedynego żywego Boga, Stwórcę nieba i ziemi. To czyste, biblijne odrzucenie bałwochwalstwa: chwała należy się wyłącznie Bogu. Zarazem ukamienowanie Pawła i jego trzeźwe słowa o utrapieniach pokazują, że droga do królestwa Bożego wiedzie przez wierność mimo cierpień, a nie przez ludzki poklask.
Studiuj tekst słowo po słowie w interlinii Dziejów 14.
Zobacz też: Dzieje Apostolskie · Nogach · Paweł — znaczenie imienia · Barnaba — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 13 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 15 →
