Andronik to wierzący pozdrowiony przez Pawła w ostatnim rozdziale Listu do Rzymian. Jego imię pada w Piśmie jeden raz, zawsze w parze z Juniasem.
Jedyne miejsce w Piśmie
Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich krewnych i moich współwięźniów, którzy są poważani wśród apostołów, którzy też przede mną byli w Chrystusie.
Rz 16,7 (UBG)
Co z tego wynika
Werset przypisuje Andronikowi cztery określenia. Jest „krewnym” Pawła — słowo użyte w oryginale bywa stosowane zarówno o pokrewieństwie rodzinnym, jak i o rodakach z tego samego narodu, więc tekst sam w sobie nie rozstrzyga, o które chodzi. Jest „współwięźniem”, dzielił więc z Pawłem uwięzienie. Jest „poważany wśród apostołów”. I był „w Chrystusie” wcześniej niż Paweł, co umieszcza go w najwcześniejszym pokoleniu wierzących.
Trzecie określenie od wieków bywa czytane dwojako: albo że Andronik i Junias sami należeli do grona apostołów, albo że apostołowie ich cenili. UBG oddaje to jako „są poważani wśród apostołów”. Rozstrzyganie tego sporu na podstawie samego polskiego przekładu jest nadużyciem, a budowanie na nim całej biografii tym bardziej.
Najmocniejsza informacja z tego wersetu to chronologia. Andronik uwierzył przed Pawłem, czyli w pierwszych latach po zmartwychwstaniu Jeszui. To realny, sprawdzalny szczegół — w odróżnieniu od dopisywanych mu tras misyjnych.
Czego nie wiemy
- Gdzie i kiedy siedział w więzieniu razem z Pawłem — tekst nie podaje miejsca ani okoliczności.
- Czy „krewny” znaczy członka rodziny, czy współrodaka Żyda.
- Czy Junias był mężczyzną, czy kobietą — pytanie dotyczy tekstu greckiego i polska forma go nie rozstrzyga.
- W jakiej relacji pozostawali Andronik i Junias — tekst wymienia ich razem, ale jej nie określa.
- Gdzie działał, co głosił i jak zakończył życie.
Jeden werset daje o Androniku więcej niż większość pozdrowień z Rz 16 — ale wciąż jest to jeden werset. Wszystko, co czytamy o jego dalszych losach, pochodzi z późniejszych przekazów kościelnych, nie z Pisma.
