Księga Wyjścia, rozdział 1 — opisuje początek niewoli synów Izraela w Egipcie po śmierci Józefa i jego pokolenia. Choć potomkowie Jakuba niezwykle się rozmnożyli, nowy faraon, obawiając się ich potęgi, narzucił im ciężką pracę i nakazał zabijanie nowonarodzonych chłopców. Bojaźń położnych przed Bogiem udaremniła jednak ten plan.
Co dzieje się w Księdze Wyjścia 1?
Rozdział rozpoczyna się od wymienienia synów Izraela, którzy przybyli z Jakubem do Egiptu. Łącznie z Józefem, który już tam przebywał, rodzina ta liczyła siedemdziesiąt dusz. Po śmierci Józefa i całego jego pokolenia, Izraelici zaczęli się niezwykle szybko rozmnażać, napełniając całą ziemię swoją obecnością i stając się potężnym ludem.
Sytuacja uległa drastycznej zmianie, gdy na tron Egiptu wstąpił nowy król, który nie znał zasług Józefa. Przerażony tempem wzrostu liczebnego Izraelitów, faraon postanowił działać podstępnie, obawiając się, że w przypadku wojny przyłączą się oni do wrogów Egiptu. Aby ich osłabić i gnębić ciężarami, ustanowił nad nimi nadzorców. Pod ich przymusem Izraelici zbudowali miasta na składy: Pitom i Ramzes. Jednak im bardziej byli uciemiężeni, tym bardziej się rozmnażali, co budziło jeszcze większy lęk u Egipcjan, którzy bez litości zmuszali ich do ciężkiej pracy przy glinie, cegłach i na polu.
Widząc bezskuteczność tych działań, faraon wydał tajny rozkaz hebrajskim położnym, Szifrze i Pui, nakazując im zabijanie każdego nowonarodzonego chłopca. Położne jednak bały się Boga i odmówiły posłuszeństwa królowi, pozostawiając chłopców przy życiu. Wezwane na przesłuchanie, wytłumaczyły się żywotnością hebrajskich kobiet, które rodzą przed przybyciem pomocy. W nagrodę za ich bojaźń, Bóg dobrze im czynił i zbudował im domy, a lud dalej rósł w siłę. Wówczas bezradny faraon wydał publiczny rozkaz całemu swemu ludowi, nakazując wrzucanie każdego nowonarodzonego hebrajskiego chłopca do rzeki.
Kluczowe wersety
„Ale im bardziej ich gnębili, tym bardziej się rozmnażali i rośli, tak że zatrwożyli się z powodu synów Izraela.” — Wj 1,12 (UBG)
„Lecz położne bały się Boga i nie robiły tak, jak im rozkazał król Egiptu, ale pozostawiały chłopców przy życiu.” — Wj 1,17 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Synowie Jakuba – wymienieni z imienia (Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zebulon, Beniamin, Dan, Neftali, Gad, Aszer, Józef), protoplaści plemion Izraela.
Nowy król (faraon) – władca Egiptu, który nie znał Józefa i zainicjował prześladowania Izraelitów.
Szifra i Pua – bogobojne hebrajskie położne, które sprzeciwiły się rozkazowi zabijania dzieci.
Bóg (Jahwe (PAN)) – który błogosławił Izraelowi i nagrodził położne za ich wierność.
Egipt – kraj osiedlenia i późniejszej niewoli Izraelitów.
Pitom i Ramzes – miasta na składy, które Izraelici musieli zbudować dla faraona.
Rzeka – miejsce, do którego na rozkaz faraona mieli być wrzucani hebrajscy chłopcy.
Niezwykły rozrost Izraela – spełnienie obietnicy o licznym potomstwie.
Początek niewoli egipskiej – zmuszanie do katorżniczej pracy przy budowie i na polach.
Cichy opór położnych – uratowanie hebrajskich chłopców dzięki bojaźni Bożej.
Dekret o eksterminacji – ostateczny rozkaz faraona dotyczący topienia noworodków płci męskiej.
Główna myśl rozdziału
Głównym przesłaniem tego rozdziału jest wierność Boga w wypełnianiu obietnicy rozmnożenia potomstwa Jakuba, mimo wrogich działań potężnego imperium. Pokazuje on również, że bojaźń przed Bogiem (Jahwe) stoi ponad posłuszeństwem bezbożnej władzy państwowej, co przynosi Boże błogosławieństwo. Ludzkie plany zniszczenia ludu Bożego okazują się bezsilne wobec suwerennej woli Stwórcy.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Wj 1 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Następny: Księga Wyjścia 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jahwe · Księga Wyjścia · Beniamin · Neftali · Symeon — znaczenie imienia · Juda — znaczenie imienia
Rozdziały: Księga Wyjścia — cała księga · Księga Wyjścia 2 →
