Księga Psalmów 40 łączy dziękczynienie za wcześniejsze wybawienie z ponowną prośbą o ratunek. Dawid świadczy, jak Jahwe wyciągnął go z błota i włożył w usta nową pieśń, deklaruje gotowość pełnienia Bożej woli i wobec nowych nieszczęść wzywa PANA, by pospieszył mu na pomoc.
O czym jest Psalm 40?
Psalm otwiera świadectwo wysłuchanej modlitwy. Autor z tęsknotą czekał na Jahwe, a Ten skłonił się ku niemu i wysłuchał jego wołania, wyciągnął go ze strasznego dołu i z błota grząskiego oraz postawił jego stopy na skale, umacniając kroki. W usta wybawionego PAN włożył nową pieśń, chwałę dla Boga, która sprawia, że wielu to zobaczy, ulęknie się i zaufa PANU.
Autor rozwija myśl o błogosławieństwie ufności: szczęśliwy jest człowiek, który pokłada nadzieję w PANU, a nie ma względu na pysznych ani na tych, którzy podążają za kłamstwem. Sławi też niezliczone cuda i zamysły Jahwe wobec swojego ludu, których nikt nie zdoła przed Nim wyliczyć — gdyby chciał je opowiedzieć i ogłosić, jest ich więcej, niż mógłby wypowiedzieć. Wdzięczność za jedno wybawienie otwiera się więc na niezliczone dowody Bożej troski o cały lud.
Kluczowy fragment podejmuje temat posłuszeństwa ponad ofiarą. Jahwe nie chciał ofiary ani daru, lecz otworzył autorowi uszy; nie żądał całopalenia ani ofiary za grzech. W odpowiedzi autor wyznaje: „Oto przychodzę” — pragnie czynić Bożą wolę, a prawo Boga jest w jego wnętrzu. Głosił też sprawiedliwość i wierność Jahwe w wielkim zgromadzeniu, nie powściągając ust ani nie tając Bożego miłosierdzia i prawdy. Sercem tej postawy jest gotowość pełnienia woli Boga, ważniejsza niż jakakolwiek ofiara obrzędowa.
W drugiej części ton zmienia się w błaganie. Otoczyły autora niezliczone nieszczęścia i dosięgły go własne nieprawości, liczniejsze niż włosy na głowie, tak że serce w nim ustaje. Prosi więc PANA o rychły ratunek i o zawstydzenie tych, którzy czyhają na jego duszę, a jednocześnie życzy radości wszystkim szukającym Boga. Kończy pokornym wyznaniem: choć jest ubogi i nędzny, PAN o nim myśli i jest jego pomocą oraz wybawicielem. Psalm łączy więc pamięć o łasce z pilną prośbą, ucząc, że przeszłe wybawienie karmi obecną nadzieję.
Kluczowe wersety
„Wyciągnął mnie ze strasznego dołu i z błota grząskiego i postawił moje stopy na skale, i umocnił moje kroki.” — Ps 40,2 (UBG)
„Oto przychodzę, na początku księgi jest napisane o mnie” — Ps 40,7 (UBG)
Główne motywy i obrazy
Psalm otwierają mocne obrazy ratunku: „straszny dół” i „błoto grząskie” przeciwstawione „skale” i umocnionym krokom oddają przejście od zagrożenia do bezpieczeństwa. „Nowa pieśń” włożona w usta wyraża dziękczynienie, które staje się świadectwem dla wielu. Motyw „otwartych uszu” i posłuszeństwa ponad ofiarą oraz „prawa w sercu” ukazuje pobożność wewnętrzną, a nieprawości liczniejsze niż włosy na głowie — przytłaczające poczucie winy. Ruch z dołu na skałę oraz od dziękczynienia do błagania nadaje psalmowi wyrazistą, dwudzielną kompozycję.
Główna myśl psalmu
Główną myślą psalmu jest to, że doświadczenie wcześniejszego wybawienia staje się fundamentem ufności w nowej potrzebie. Jahwe nie żąda przede wszystkim ofiar zewnętrznych, lecz posłusznego serca gotowego pełnić Jego wolę. Dlatego autor — przygnieciony grzechem i nieszczęściem — łączy dziękczynienie z błaganiem, wyznając, że PAN o nim myśli i pozostaje jego pomocą oraz wybawicielem.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ps 40 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Psalmów 39 — streszczenie
- Następny: Księga Psalmów 41 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jahwe · Ofiara (korban) · Księga Psalmów · Dawid · Karmi
Rozdziały: ← Księga Psalmów 39 · Księga Psalmów — cała księga · Księga Psalmów 41 →
