W rozdziale trzecim Paweł ostrzega przed poleganiem na ciele i przedstawia własne świadectwo: wszystkie dawne przywileje uznaje za stratę wobec poznania Mesjasza. Kreśli obraz życia jako biegu do niebiańskiej nagrody i przypomina, że ojczyzna wierzących jest w niebie.
O czym mówi List do Filipian 3?
Apostoł wzywa najpierw do radości w Panu, a następnie ostrzega przed tymi, których nazywa psami i złymi pracownikami, ufającymi zewnętrznemu obrzezaniu. Prawdziwym obrzezaniem są ci, którzy służą Bogu w duchu i chlubią się w Mesjaszu, nie pokładając ufności w ciele. Paweł wylicza własne powody do takiej ufności: obrzezany ósmego dnia, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, faryzeusz co do prawa, gorliwy prześladowca, nienaganny co do sprawiedliwości opartej na prawie.
Wszystkie te przywileje apostoł uznaje jednak za stratę ze względu na Mesjasza. Owszem, wszystko uznaje za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa, dla którego wszystko utracił i uznaje za gnój, aby zyskać Mesjasza i znaleźć się w nim — nie z własną sprawiedliwością z prawa, lecz ze sprawiedliwością z Boga przez wiarę. Pragnie poznać moc zmartwychwstania Jeszua (Jezusa) i udział w jego cierpieniach, upodabniając się do jego śmierci, aby dostąpić powstania z martwych.
Paweł zaznacza, że jeszcze nie osiągnął celu ani nie jest doskonały, lecz zapominając o tym, co za nim, dąży do tego, co przed nim, i biegnie do mety, do nagrody Bożego powołania z góry. Zachęca dojrzałych, by tak samo myśleli, i wzywa braci, by go naśladowali oraz przypatrywali się tym, którzy postępują według właściwego wzoru. Przestrzega zarazem przed tymi, którzy postępują jak wrogowie krzyża, których bogiem jest brzuch, a chwała w hańbie, bo myślą jedynie o rzeczach ziemskich. Ich końcem jest zatracenie, w przeciwieństwie do wierzących, których ojczyzna jest w niebie, skąd oczekują Zbawiciela, Pana Jezusa, który przemieni ich podłe ciało na podobieństwo swego chwalebnego ciała.
Kluczowe wersety
„Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa.” — Flp 3,8 (UBG)
„Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa.” — Flp 3,20 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Bezwartościowość ludzkich zasług. Wobec poznania Mesjasza wszystkie religijne i rodowe przywileje Pawła tracą wartość. Sprawiedliwość, na której można polegać, nie pochodzi z prawa, lecz z Boga przez wiarę.
Poznanie Mesjasza jako cel. Życie apostoła koncentruje się na jednym pragnieniu: poznać Jezusa, moc jego zmartwychwstania i udział w jego cierpieniach. To poznanie jest cenniejsze niż wszystko, co utracił.
Bieg do mety. Paweł nie uważa się za doskonałego, lecz nieustannie dąży naprzód, zapominając o przeszłości. Życie wiary zostaje przedstawione jako wytrwały bieg ku nagrodzie z góry.
Niebiańska ojczyzna. W przeciwieństwie do wrogów krzyża, żyjących sprawami ziemskimi, wierzący należą do nieba i oczekują stamtąd Zbawiciela. To On mocą, którą może poddać sobie wszystko, przemieni ich podłe ciało w chwalebne — nadzieja zmartwychwstania nadaje kierunek całemu życiu.
Główna myśl rozdziału
Filipian 3 przeciwstawia ufność w ciele poznaniu Mesjasza, dla którego Paweł uznaje wszystko za stratę. Sprawiedliwość pochodzi z wiary, a nie z zasług prawa, a życie wierzącego jest biegiem ku niebiańskiej nagrodzie. Rozdział kieruje wzrok ku ojczyźnie w niebie i oczekiwanej przemianie, którą sprawi powracający Pan.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Flp 3 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Filipian 2 — streszczenie
- Następny: List do Filipian 4 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Jeszua (Jezus) · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Filipian 2 · List do Filipian — cała księga · List do Filipian 4 →
