שׁוּעַShu.a'H7770
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Szua
ang. „Shua"
rzeczownik · r.m.
3 wystąpień3 wersetów2 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H7770 — hebrajskie słowo שׁוּעַ (Shu.a'), nazwa własna o znaczeniu „Szua" (ang. Shua). W Biblii występuje 3 razy, w 2 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Rodzaju (2×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
3 wersetówKsięga Rodzaju
Rdz 38:2שׁ֑וּעַ
I Juda zobaczył tam córkę Kananejczyka, który miał na imię Szua; pojął ją i obcował z nią.
glosa: [był] Szua
Rdz 38:12שׁ֣וּעַ
Po długim czasie umarła córka Szuy, żona Judy. Gdy Juda już pocieszył się, poszedł wraz ze swoim przyjacielem Chirą Adullamitą do Timny, do tych, co strzygli jego owce.
glosa: Szua
1 Księga Kronik
1Krn 2:3שׁ֖וּעַ
Synowie Judy: Er, Onan i Szela. Ci trzej urodzili mu się z córki Szui, Kananejki. Ale Er, pierworodny Judy, był zły w oczach Pana, dlatego go zabił.
glosa: -szua
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).