Spór o moment pochwycenia jest sporem o kolejność, nie o fakt. Wszystkie trzy główne stanowiska zgadzają się, że Mesjasz przyjdzie i że wierzący zostaną zgromadzeni. Różnią się umiejscowieniem tego wydarzenia względem ucisku. Żadne z nich nie ma tekstu, który je ogłasza — każde jest zestawem wersetów i tak trzeba je przedstawiać.
Tekst wspólny wszystkim trzem
Bo to wam mówimy przez słowo Pana, że my, którzy pozostaniemy żywi do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.
1 Tes 4,15-17
To jedyny fragment opisujący samo wydarzenie w szczegółach. Wszystkie stanowiska cytują go jako swój i wszystkie mają rację, bo tekst nie podaje umiejscowienia. Spór zaczyna się dopiero przy dobieraniu do niego innych miejsc.
Stanowisko pierwsze: przed uciskiem
Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz abyśmy otrzymali zbawienie przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;
1 Tes 5,9
Ponieważ zachowałeś słowo mojej cierpliwości, ja też zachowam cię od godziny próby, która przyjdzie na cały świat, aby doświadczyć mieszkańców ziemi.
Ap 3,10
Nie proszę, abyś zabrał ich ze świata, ale abyś zachował ich od złego.
J 17,15
Argument opiera się na obietnicach zachowania: nieprzeznaczenie na gniew i zachowanie od godziny próby. Słabe miejsce jest jednak widoczne w trzecim z tych wersetów, cytowanym tu celowo — modlitwa Mesjasza prosi o zachowanie od złego, a wyraźnie nie o zabranie ze świata. To pokazuje, że w Piśmie zachowanie i usunięcie nie są tym samym, więc obietnica zachowania nie dowodzi jeszcze wcześniejszego zabrania.
Stanowisko drugie: po ucisku
A zaraz po ucisku tych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku, gwiazdy będą spadać z nieba i moce niebieskie zostaną poruszone. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego. Wtedy będą lamentować wszystkie ludy ziemi i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą. Pośle on swoich aniołów z potężnym głosem trąby i zgromadzą jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.
Mt 24,29-31
Prosimy was, bracia, przez wzgląd na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa i nasze zgromadzenie się przy nim; Abyście nie tak łatwo dali się zachwiać w waszym umyśle i zatrwożyć się ani przez ducha, ani przez mowę, ani przez list rzekomo przez nas pisany, jakoby już nadchodził dzień Chrystusa. Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Ten dzień bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia;
2 Tes 2,1-3
Argument jest prosty: jedyne miejsce, gdzie zgromadzenie zostało wyraźnie umiejscowione, umieszcza je po ucisku, a Paweł podaje warunki wstępne dla dnia Pańskiego. Słabym miejscem tego stanowiska jest to, że musi ono uznać opis Pawła z pierwszego listu i mowę oliwną za jedno wydarzenie, choć żaden z tekstów tego nie stwierdza. Musi też wyjaśnić, po co wierzącym obietnice zachowania od godziny próby.
Stanowisko trzecie: w środku albo tuż przed gniewem
Zobaczyłem też trony i zasiedli na nich, i dano im władzę sądzenia. I zobaczyłem dusze ściętych z powodu świadectwa Jezusa i z powodu słowa Bożego oraz tych, którzy nie oddali pokłonu bestii ani jej wizerunkowi i nie przyjęli jej znamienia na czoło ani na rękę. I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat.
Ap 20,4
Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka.
Ap 7,14
Argument opiera się na rozróżnieniu ucisku i gniewu: święci przechodzą przez ucisk, ale nie przez gniew. Tekst o tych, którzy przyszli z wielkiego ucisku, jest tu podstawowy. Słabym miejscem jest brak wersetu, który taką granicę rysuje wprost — rozróżnienie między uciskiem a gniewem jest wnioskiem z zestawienia, a nie definicją podaną w Piśmie.
Pięć tekstów, które utrudniają każdemu stanowisku
A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione. Ale ze względu na wybranych dni te będą skrócone.
Mt 24,22
Skrócenie dni ma nastąpić ze względu na wybranych. Jeśli wybranych nie ma wtedy na ziemi, skrócenie traci podany powód.
Pozwolono jej też walczyć ze świętymi i zwyciężać ich. I dano jej władzę nad każdym plemieniem, językiem i narodem.
Ap 13,7
I przypatrywałem się, a oto ten róg walczył ze świętymi i przemagał ich;
Dn 7,21
Dwa teksty mówią o świętych zwyciężanych i przemaganych. Trudno pogodzić to z obrazem, w którym wierzący nie doświadczają tego okresu — chyba że przyjmie się, że chodzi o inną grupę wierzących, co znów jest założeniem spoza tekstu.
I rozgniewał się smok na kobietę, i odszedł, aby walczyć z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Jezusa Chrystusa.
Ap 12,17
Opisani są ci, którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Mesjasza, i są oni celem ataku. Ich obecność w tym czasie jest w tekście wyraźna.
Dlatego czuwajcie, modląc się w każdym czasie, abyście byli godni uniknąć tego wszystkiego, co ma nadejść, i stanąć przed Synem Człowieczym.
Łk 21,36
Wezwanie do czuwania, by uniknąć tego, co ma nadejść, bywa argumentem pierwszego stanowiska — ale warunkiem jest tu postawa, a nie przynależność, więc równie dobrze wspiera stanowisko o przejściu przez próbę. Ten sam werset pracuje dla dwóch stron. Pismo tej sprawy nie zamyka i nikt nie powinien ogłaszać w niej zwycięzcy.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, czy opis z pierwszego listu do Tesaloniczan i zgromadzenie z mowy oliwnej to jedno wydarzenie. Nie wiemy, czy Pismo rozróżnia ucisk od gniewu jako dwa odrębne okresy, czy to nasze rozróżnienie. Nie wiemy, kim są święci przemagani przez bestię, jeśli wierzący mieliby być wtedy nieobecni. Nie wiemy, jak długo trwa okres, którego dotyczy cały spór. Nie wiemy wreszcie, dlaczego Nowe Przymierze nigdzie nie odpowiada na to pytanie wprost, skoro odpowiadało na wiele pytań mniej doniosłych. Ta cisza jest częścią danych, a nie luką do zapełnienia.
Zobacz też: Mesjasz (Maszijach) · Celem (צֶלֶם) — obraz Boży i posąg bożka to jedno słowo · Nowe przymierze · Paweł — znaczenie imienia
