Kościół według Biblii nie jest budynkiem, świątynią z kamienia ani ziemską instytucją, lecz żywym zgromadzeniem ludzi powołanych przez Boga – ciałem Chrystusa, którego jedyną Głową jest Jeszua (Jezus). Greckie słowo ekklesia oznacza społeczność wierzących zjednoczonych duchem, budowanych na fundamencie Słowa Bożego i trwających w nauce apostolskiej.
Co Jeszua zapowiedział, mówiąc o budowie swojego kościoła?
Pismo Święte wyraźnie definiuje charakter i fundament tej wspólnoty. Bóg Jahwe (PAN) od samego początku planował stworzenie ludu, który będzie należał wyłącznie do Niego. Jeszua zapowiedział budowę swojego kościoła, wskazując, że żadne siły ciemności go nie przemogą:
„Ja ci też mówię, że ty jesteś Piotr, a na tej skale zbuduję mój kościół, a bramy piekła go nie przemogą.” — Mt 16,18 (UBG)
To zgromadzenie nie powstaje na kanwie ludzkich pomysłów ani tradycji kościelnych, lecz ma ściśle określony duchowy fundament. Apostoł Paweł wyjaśnia nową tożsamość wierzących, którzy przestają być obcymi, a stają się domownikami Boga:
„A więc nie jesteście już więcej obcymi i przybyszami, ale współobywatelami z świętymi i domownikami Boga; Zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus;” — Ef 2,19-20 (UBG)
W biblijnym obrazie kościoła nie ma miejsca na ziemskie zwierzchnictwo reprezentowane przez jednego człowieka. Pismo jednoznacznie wskazuje, kto sprawuje najwyższą władzę nad tą społecznością:
„On też jest głową ciała – kościoła; on jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy;” — Kol 1,18 (UBG)
Co dosłownie znaczy słowo ekklesia?
Słowo używane w Nowym Testamencie na określenie kościoła to greckie ekklesia, stanowiące odpowiednik hebrajskiego kahal. Oznacza ono dosłownie „zgromadzenie powołanych” lub „zwołanie”. W Biblii pojęcie to nigdy nie odnosi się do budowli architektonicznej, murów czy obiektów sakralnych. Służba pierwszych uczniów i rozwój nowotestamentowej wspólnoty wyraźnie pokazują, że kościół to relacja ludzkich serc poddanych Stwórcy.
Jeszua jest jedyną Głową kościoła, a wierzący tworzą Jego żywe ciało, w którym każdy spełnia określoną i ważną rolę (1 Kor 12,27). Fundamentem tej budowli jest nauka przekazana przez apostołów i proroków, a kamieniem węgielnym sam Mesjasz. Oznacza to, że tradycje ludzkie, uchwały soborowe czy decyzje ziemskich przywódców nie mogą nadpisywać ani zmieniać wytycznych zawartych w Pismach.
Wczesna wspólnota wierzących ukazuje nam wzorzec funkcjonowania kościoła według woli Bożego Ducha. Zamiast budowania kosztownych struktur i tworzenia skomplikowanej hierarchii, wierzący trwali w nauce apostolskiej, łamaniu chleba, wspólnocie oraz modlitwach (Dz 2,42). Kościół jest więc obecny tam, gdzie powołani przez Jahwe ludzie gromadzą się wokół Słowa Bożego, aby czcić Boga w duchu i prawdzie, wspierać się wzajemnie i zachowywać przykazania Mesjasza.
| Termin | Język | Znaczenie |
|---|---|---|
| ekklesia | grecki (Nowy Testament) | zgromadzenie powołanych, zwołanie |
| kahal | hebrajski | odpowiednik greckiego ekklesia |
Czy kościół to budynek albo instytucja?
Jednym z najczęstszych błędów jest utożsamianie kościoła z budynkiem – kaplicą, bazyliką czy jakimkolwiek obiektem budowlanym. Pismo Święte uczy, że Bóg nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką, lecz Jego świątynią są sami wierzący, w których mieszka Duch Święty. Myślenie o kościele w kategoriach architektury zatarło pierwotne, relacyjne znaczenie zgromadzenia.
Drugim powszechnym nieporozumieniem jest traktowanie kościoła jako piramidalnej instytucji z człowiekiem na czele. Biblia nie zna pojęcia ziemskiego namiestnika sprawującego władzę nad wszystkimi wierzącymi. Jedynym pośrednikiem i Głową zgromadzenia pozostaje Jeszua (Jezus), a próby zastąpienia Jego autorytetu ludzką hierarchią są niezgodne z Pismem.
Trzecim błędem jest przekonanie, że przynależność do kościoła wynika z urodzenia w danym narodzie, przyjęcia tradycyjnych rytuałów lub wpisania do ksiąg parafialnych. Według Pisma do kościoła należy się wyłącznie przez osobiste powołanie przez Boga, opamiętanie i narodzenie z Ducha, co objawia się posłuszeństwem Słowu Bożemu, a nie kultywowaniem bezpodstawnych tradycji.
Co się zmienia, gdy przestajesz szukać „świętych miejsc”?
Zrozumienie biblijnej definicji kościoła zmienia podejście do chrześcijańskiego życia i duchowej odpowiedzialności. Po pierwsze, przestajesz szukać „świętych miejsc”, a zaczynasz szukać żywego Boga w codzienności i społeczności z innymi wierzącymi. Zamiast bezrefleksyjnie uczestniczyć w tradycyjnych obrzędach, sprawdzasz wszystko z Pismem Świętym i upewniasz się, że twoja wiara opiera się wyłącznie na nauce apostolskiej.
Po drugie, uznajesz Jeszuę za swój jedyny autorytet duchowy i Głowę. Nie oddajesz czci ludziom, nie szukasz pośredników wśród zmarłych czy patronów, lecz przychodzisz bezpośrednio do Boga przez Mesjasza. Masz pewność, że dostęp do Boga jest otwarty dla każdego powołanego.
Po trzecie, aktywnie angażujesz się w życie lokalnego zgromadzenia. Szukasz wspólnoty ludzi, którzy trwają w modlitwie, wspólnym łamaniu chleba i studiowaniu Pisma Świętego (Dz 2,42). Świadomość, że jesteś członkiem ciała Chrystusa (1 Kor 12,27), wzywa Cię do budowania bratnich relacji, miłości i służenia innym darami, które otrzymałeś od Jahwe.
Powiązane
- Czy trzeba chodzić do kościoła, żeby wierzyć?
- Czy spowiedź uszna jest biblijna? Komu wyznawać grzechy
- Czy celibat księży jest biblijny?
- Czy Piotr był pierwszym papieżem? Co mówi Biblia
- Wszystkie pytania i odpowiedzi
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Jahwe · Apostoł (szaliach) · Kahal (קָהָל) — zgromadzenie, które Septuaginta nazwała ekklesia · Mesjasz (Maszijach) · Paweł — znaczenie imienia
