Ewangelia to Dobra Nowina o zbawieniu w Jeszui (Jezusie) Chrystusie, który według Pism umarł za nasze grzechy, został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał. Jest to Boża obietnica przebaczenia grzechów, usprawiedliwienia oraz nadejścia Królestwa Bożego, dostępna dla każdego człowieka wyłącznie przez wiarę. Ta fundamentowa wiadomość stanowi samą moc Bożą ku zbawieniu.
Jak Paweł streszcza ewangelię w Liście do Koryntian?
Apostoł Paweł w swoim Liście do Koryntian podaje najbardziej precyzyjną i zwięzłą definicję ewangelii, przypominając wierzącym o fundamencie ich wiary i nadziei na zbawienie.
„A oznajmiam wam, bracia, ewangelię, którą wam głosiłem, a którą przyjęliście i w której trwacie; Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamiętacie to, co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno. Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem; Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem;” — 1 Kor 15,1-4 (UBG)
Ta wiadomość nie była nową nauką wymyśloną przez ludzi, lecz wypełnieniem obietnic składanych przez wieki na kartach Starego Przymierza. Prorok Izajasz już w dawnych czasach zapowiadał radosne ogłoszenie Bożej władzy i pokoju.
„O jak piękne są na górach nogi tego, kto zwiastuje dobre wieści i ogłasza pokój; tego, kto zwiastuje dobro i ogłasza zbawienie, kto mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje!” — Iz 52,7 (UBG)
Sam Jeszua (Jezus) rozpoczął swoją ziemską służbę od proklamowania właśnie tego poselstwa, wzywając wszystkich słuchaczy do zmiany myślenia i przyjęcia Bożej prawdy.
„Lecz potem, gdy Jan został wtrącony do więzienia, Jezus przyszedł do Galilei, głosząc ewangelię królestwa Bożego; I mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii.” — Mk 1,14-15 (UBG)
Czy ewangelia to zbiór zasad moralnych?
Ewangelia nie jest jedynie zbiorem zasad moralnych czy listą religijnych nakazów, lecz historycznym i duchowym faktem działania Stwórcy. Gdy Jahwe (PAN) posłał na świat swojego Syna, objawił w Nim pełnię swojej sprawiedliwości oraz miłości. Pismo jasno stwierdza, że ta wieść o Chrystusie jest rzeczywistą mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy (Rz 1,16). Nie chodzi tu o ludzkie wysiłki, ale o bezinteresowny dar Pana.
Sercem Dobrej Nowiny jest zastępcza śmierć Mesjasza. Jeszua (Jezus) wziął na siebie karę należną ludziom za złamanie Bożego Prawa, został pogrzebany, a następnie zmartwychwstał trzeciego dnia, pokonując śmierć i szatana. To wydarzenie daje gwarancję zmartwychwstania wszystkim, którzy do Niego należą. Dodatkowo ewangelia niesie ze sobą obietnicę nadchodzącego Królestwa Bożego — odnowienia stworzenia i ustanowienia Bożej sprawiedliwości, co musi zostać ogłoszone wszystkim narodom na świadectwo przed nadejściem końca (Mt 24,14).
Święte Poselstwo wymaga absolutnej czystości. Każda próba zastąpienia go ludzkimi tradycjami, rytuałami czy zasługami niszczy jego istotę. Apostoł Paweł wypowiedział niezwykle surowe ostrzeżenie wobec tych, którzy próbowali zmieniać treść zbawczego orędzia. Stwierdził jednoznacznie, że gdyby ktoś głosił inną ewangelię niż ta przekazana przez apostołów — nawet gdyby był to anioł z nieba — podlega Bożemu przekleństwu (Ga 1,8-9).
Czy na zbawienie można zasłużyć uczynkami i obrzędami?
Najbardziej rozpowszechnionym błędem jest myślenie, że ewangelia to system zasługiwania na zbawienie poprzez rzekomo dobre uczynki, udział w sakramentach czy kultywowanie tradycji kościelnych. Wielu ludzi wierzy, że Bóg zaakceptuje ich na podstawie ich własnej religijności. Pismo Święte konsekwentnie uczy jednak, że zbawienie jest darmowym darem łaski, a zbawienne dzieło zostało w pełni dokonane na krzyżu przez Jeszuę. Uczynki są owocem zbawienia, a nie jego przyczyną.
Innym częstym zniekształceniem jest sprowadzanie ewangelii do obietnic doczesnego dobrobytu, zdrowia i sukcesu materialnego. Tzw. „ewangelia sukcesu” odwraca uwagę od rzeczywistego problemu człowieka, jakim jest grzech i odłączenie od Boga. Pismo Święte nie obiecuje bezproblemowego życia na tym świecie, ale oferuje przebaczenie win, pokój z Jahwe oraz nadzieję wieczności w Jego Królestwie.
Trzecim nieporozumieniem jest uznawanie ewangelii jedynie za element kultury lub tradycji przodków, bez konieczności osobistego nawrócenia. Samo narodzenie się w danej rodzinie czy wspólnocie religijnej nie czyni nikogo uczniem Mesjasza.
Co trzeba zrobić, żeby przyjąć ewangelię?
Przyjęcie prawdziwej ewangelii wymaga od każdego człowieka osobistej decyzji. Przede wszystkim należy uznać swój stan przed Bogiem i uświadomić sobie, że własne wysiłki nie są w stanie zmazać grzechu. Krok ten wiąże się z opamiętaniem — porzuceniem grzesznego stylu życia oraz fałszywych ludzkich nauk — i zaufaniem wyłącznie Jeszui jako swojemu Panu i Zbawicielowi.
W codziennym życiu oznacza to porzucenie lęku i polegania na rytuałach na rzecz żywej relacji ze Stwórcą opartej na Słowie Bożym. Człowiek narodzony na nowo studiuje Pismo Święte, modli się bezpośrednio do Jahwe w imię Jeszui i kieruje się Bożymi przykazaniami z miłości i wdzięczności. Wreszcie, praktyczne życie ewangelią to odważne dzielenie się tą samą Dobrą Nowiną z innymi ludźmi, by również oni mogli doświadczyć Bożej mocy zbawienia.
Powiązane
- Kim jest 144 tysiące z Apokalipsy?
- Kim są dwaj świadkowie z Apokalipsy?
- Co Biblia mówi o stworzeniu świata? Stworzenie a ewolucja
- Dlaczego Bóg dopuszcza zło i cierpienie?
- Wszystkie pytania i odpowiedzi
Zobacz też: Ewangelia (besora) · Apostoł (szaliach) · Jeszua (Jezus) · Jahwe · Izajasz · Paweł — znaczenie imienia
