Pytanie brzmi ciekawostkowo, a prowadzi wprost do jednego z najpoważniejszych sporów w całej dziedzinie. Odpowiedź o aniołach wiernych jest w Piśmie dość jasna. Odpowiedź o upadłych — nie jest, i właśnie tam toczy się realna dyskusja.
Co Jeszua mówi o aniołach, odpowiadając saduceuszom?
Lecz ci, którzy są uznani za godnych dostąpienia tamtego świata i powstania z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Nie mogą bowiem więcej umrzeć, bo są równi aniołom i będąc dziećmi zmartwychwstania, są dziećmi Bożymi.
Łk 20,35-36
Jeszua odpowiada saduceuszom i przy okazji mówi coś o aniołach. Argument jest zbudowany przez porównanie: zmartwychwstali nie mogą umrzeć, ponieważ są równi aniołom. Żeby to porównanie działało, nieśmiertelność aniołów musi być rzeczą oczywistą dla słuchaczy. To najmocniejsza wypowiedź na ten temat w Piśmie i jest wypowiedzią pośrednią.
Czy nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posyłanymi, by służyć tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie?
Hbr 1,14
List do Hebrajczyków opisuje ich jako duchy służebne posyłane do dziedziców zbawienia. Nie mówi o ich trwaniu wprost, ale całe rozumowanie tego rozdziału zakłada, że są istotami innego rodzaju niż ludzie.
Co czeka aniołów zatrzymanych w wiecznych pętach?
Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia.
Jud 1,6
Juda mówi o aniołach zatrzymanych w wiecznych pętach na sąd wielkiego dnia. Zdanie jest wewnętrznie napięte: pęta są wieczne, a jednak trwają do wyznaczonego dnia. Cokolwiek to znaczy, znaczy, że ich sprawa nie została zakończona.
Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, ale strąciwszy ich do piekła, wydał więzom ciemności, aby byli zachowani na sąd;
2 P 2,4
Piotr mówi to samo i podkreśla zachowanie na sąd. To znaczy, że sąd jeszcze się nie odbył i że jego wynik nie został w tym miejscu podany.
Potem powie i do tych, którzy będą po lewej stronie: Idźcie ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany dla diabła i jego aniołów.
Mt 25,41
Jeszua mówi o ogniu wiecznym przygotowanym dla diabła i jego aniołów. To jedyne miejsce, w którym cel przygotowany dla nich jest nazwany. Zwróćmy uwagę, że tekst mówi o ogniu, a nie o stanie tych, którzy się w nim znajdą.
Czy Ap 20,10 rozstrzyga spór o wieczną karę?
A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest bestia i fałszywy prorok. I będą męczeni we dnie i w nocy na wieki wieków.
Ap 20,10
To jest werset, o który idzie cała rzecz. Mówi o dręczeniu we dnie i w nocy na wieki wieków i mówi to o diable. Nie da się go osłabić: jest jednoznaczny w tym, co stwierdza, i dotyczy istoty duchowej, a nie człowieka.
Zwolennicy trwałej, świadomej kary czytają go dosłownie i mają rację, że tak właśnie brzmi. Dokładają do tego zdanie z Objawienia o dymie męki wznoszącym się na wieki wieków. Trudno wskazać, co w tych zdaniach miałoby być obrazem.
Druga strona zwraca uwagę, że Pismo mówi też o zniszczeniu i o śmierci drugiej, a wyrażenia o wiekach bywają w tych księgach używane wobec rzeczy, które się skończyły — dym Sodomy nie unosi się do dziś. Wskazuje też, że nieśmiertelność jest w Nowym Testamencie przypisana Bogu i dawana jako dar, a nie jako cecha wszystkiego, co istnieje.
Obie strony mają teksty i obie mają fragmenty, których nie tłumaczą wygodnie. Pismo nie zawiera zdania, które by ten spór rozstrzygnęło, i nie zamierzamy go tu domykać. Kto twierdzi, że sprawa jest oczywista, zwykle nie przeczytał argumentów drugiej strony.
Dlaczego los aniołów przesądza o losie ludzi?
Los aniołów upadłych stoi w Piśmie obok losu ludzi odrzuconych, bo ogień jest opisany jako przygotowany dla nich, a nie dla nas. To znaczy, że każde rozstrzygnięcie w sprawie aniołów pociąga za sobą rozstrzygnięcie w sprawie ludzi. Dlatego ten spór wraca i dlatego warto go prowadzić spokojnie.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, czy aniołowie mogą przestać istnieć — Pismo mówi o ich nieśmiertelności tylko pośrednio, przez porównanie. Nie wiemy, czym kończy się sąd wielkiego dnia dla tych, którzy są na niego zachowani. Nie wiemy, jak pogodzić dręczenie na wieki wieków z językiem zniszczenia używanym gdzie indziej. I nie wiemy, ilu ich jest ani co dokładnie zrobili — Juda i Piotr wspominają o tym w jednym zdaniu, bez wyjaśnienia.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · List do Hebrajczyków · Piotr · Juda — znaczenie imienia
