Parochet (פָּרֹ֫כֶת, H6532) występuje w Piśmie 25 razy i za każdym razem dotyczy tej samej rzeczy: tkaniny oddzielającej dwa pomieszczenia przybytku. To niewiele wystąpień jak na przedmiot tak ważny, ale wystarczająco, żeby zobaczyć, że Tora traktuje ją nie jako element wystroju, lecz jako granicę prawną.
Wykonanie
Uczynisz też zasłonę z błękitnej tkaniny, purpury, karmazynu i skręconego bisioru; na niej wyhaftujesz cherubiny.
Wj 26,31
Wymienione są cztery materiały — błękitna tkanina, purpura, karmazyn i skręcony bisior — oraz jeden motyw: wyhaftowane cherubiny. Te same istoty, które stoją na przebłagalni, są więc również na tkaninie zamykającej dostęp do niej. 2Krn 3,14 podaje, że Salomon wykonał zasłonę z tych samych materiałów i z tym samym haftem.
Co oddziela
A zasłonę zawiesisz na haczykach i wniesiesz za zasłonę arkę świadectwa, a ta zasłona będzie oddzielać wam Miejsce Święte od Najświętszego.
Wj 26,33
Zdanie jest wyraźne: zasłona ma oddzielać Miejsce Święte od Najświętszego, a arka świadectwa ma być wniesiona za nią. Wj 40,21 relacjonuje wykonanie: Mojżesz wniósł arkę i zasłonił ją zasłoną.
A przed zasłoną postawisz stół, a naprzeciw stołu, po południowej stronie przybytku – świecznik, a stół postawisz po stronie północnej.
Wj 26,35
Po zewnętrznej stronie zasłony stoją stół i świecznik, ustawione naprzeciw siebie. Przestrzeń przed zasłoną ma więc własne wyposażenie i własną służbę — codzienną, w odróżnieniu od tego, co dzieje się za nią raz w roku.
Granica pod karą
I Pan powiedział do Mojżesza: Powiedz swojemu bratu Aaronowi, żeby nie wchodził w każdym czasie do Miejsca Świętego poza zasłonę przed przebłagalnią, która jest na arce, aby nie umarł. W obłoku bowiem będę się ukazywać nad przebłagalnią.
Kpł 16,2
Zakaz jest sformułowany przez wskazanie skutku: aby nie umarł. Nie ma tu mowy o karze wymierzanej przez ludzi ani o procedurze sądowej. Wejście w niewłaściwym czasie jest w tym zdaniu samo w sobie śmiertelne.
Potem kapłan umoczy swój palec we krwi i siedem razy pokropi tą krwią przed Panem, przed zasłoną Miejsca Świętego.
Kpł 4,6
Zasłona pełni też funkcję punktu odniesienia w obrzędzie. Krew ofiary za grzech kapłana kropi się siedem razy przed zasłoną Miejsca Świętego — a więc przed nią, nie za nią. Granica wyznacza zasięg czynności.
Gdy obóz będzie ruszał, przyjdzie Aaron ze swymi synami i zdejmą zasłonę okrywającą, którą okryją arkę świadectwa.
Lb 4,5
Przy zwijaniu obozu zasłona ma jeszcze jedno zastosowanie: Aaron i jego synowie zdejmują ją i okrywają nią arkę świadectwa. Tkanina, która oddzielała, staje się na czas drogi tkaniną okrywającą.
Rozerwanie
A oto zasłona świątyni rozerwała się na pół, od góry aż do dołu, ziemia się zatrzęsła i skały popękały.
Mt 27,51
I rozerwała się na pół zasłona świątyni, od góry aż do dołu.
Mk 15,38
Dwaj ewangeliści zapisują ten sam szczegół w niemal identyczny sposób: zasłona rozerwała się na pół, od góry aż do dołu. Łk 23,45 podaje krótszą wersję, mówiąc o rozerwaniu przez środek. Trzy relacje odnotowują fakt, żadna nie dodaje wyjaśnienia. Warto to podkreślić, bo wokół tej sceny narosła duża liczba dopowiedzeń.
Drogą nową i żywą, którą zapoczątkował dla nas przez zasłonę, to jest przez swoje ciało;
Hbr 10,20
Jedyny komentarz w Nowym Testamencie znajduje się w Liście do Hebrajczyków i jest krótki: droga nowa i żywa, zapoczątkowana przez zasłonę. Autor łączy zasłonę z ciałem Mesjasza, ale nie rozwija tego porównania w wykład.
Czego tekst nie mówi
Pismo nie podaje ani grubości, ani wagi, ani rozmiarów zasłony w świątyni. Znane liczby — o tkaninie na dłoń grubej, którą miały ciągnąć setki ludzi — pochodzą z późniejszej literatury żydowskiej i nie mają oparcia w tekście biblijnym. Jako świadectwo późniejszego wyobrażenia są ciekawe; jako podstawa wniosku o tym, co się wydarzyło, są bezużyteczne.
Ewangelie nie mówią też, o którą zasłonę chodzi: świątynia miała zasłonę przy wejściu do przybytku i zasłonę przed Miejscem Najświętszym. Grecki tekst nie rozstrzyga tej kwestii, a rozstrzygnięcia komentatorów są ich rozstrzygnięciami. Nie wiemy wreszcie, co zrobiono z rozdartą tkaniną ani czy ją zastąpiono — źródła biblijne milczą.
Osobno warto odnotować, czego Tora o zasłonie nie mówi mimo szczegółowego opisu. Nie podaje jej wysokości ani szerokości; wylicza materiały i haft, ale nie wymiary, choć przy arce i przy ołtarzu podaje je co do łokcia. Nie mówi też, ile zasłon wykonano ani czy kiedykolwiek je wymieniano przez blisko czterysta lat służby przybytku. Nie wyjaśnia wreszcie, dlaczego na tkaninie zamykającej dostęp wyhaftowano akurat cherubiny — te same istoty, które stoją na przebłagalni po jej drugiej stronie. Zestawienie jest wyraźne, komentarza do niego w tekście nie ma, a wszystko, co się w tej sprawie mówi, jest dopowiedzeniem czytelnika.
Zobacz też: Tora (תּוֹרָה) — co znaczy „prawo” po hebrajsku · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Salomon · Aaron · Mojżesz — znaczenie imienia
