Samo noszenie krzyżyka jako ozdoby nie jest wprost zdefiniowane w Biblii jako grzech, ale staje się nim, gdy przedmiot ten jest traktowany jako amulet ochronny lub obiekt religijnego kultu. Pismo Święte wyraźnie wskazuje, że Bóg Jahwe (PAN) zakazuje czynienia fizycznych wizerunków do celów kultowych oraz przypisywania im nadprzyrodzonej mocy. Prawdziwym powodem do chluby dla wierzącego jest duchowe dzieło zbawienia dokonane przez Jeszua (Jezus), a nie materialny rekwizyt.
Co drugie przykazanie mówi o przedmiotach religijnych?
Dezyderatem Bożym wobec ludu przymierza od samego początku było uwolnienie od kultu przedmiotów materialnych. Słowo Boże bardzo precyzyjnie definiuje granice tego, co jest należne Stwórcy, zabraniając przypisywania jakiejkolwiek świętości rzeczom stworzonym ludzką ręką. Drugie przykazanie Dekalogu jednoznacznie odnosi się do kwestii wytwarzania wszelkich symboli i wizerunków.
„Nie będziesz czynił sobie żadnego rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest w górze na niebie, co jest nisko na ziemi ani co jest w wodach pod ziemią. Nie będziesz oddawał im pokłonu ani nie będziesz im służył, bo ja jestem Pan, twój Bóg, Bóg zazdrosny, nawiedzający nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą;” — Wj 20,4-5 (UBG)
Bóg Jahwe nie chce, aby uczniowie Mesjasza łączyli Jego obecność z fizycznymi przedmiotami. Historia biblijna pokazuje, że nawet rzecz stworzona z wyraźnego nakazu Boga może stać się pułapką, jeśli ludzie zaczną przypisywać jej niezależną wartość duchową lub oddawać jej cześć. Najlepszym tego przykładem jest historia miedzianego węża, którego Mojżesz wzniósł na pustyni.
„Zniósł wyżyny, rozbił posągi, powycinał gaje i potłukł węża miedzianego, którego uczynił Mojżesz, bo aż do tego czasu synowie Izraela palili mu kadzidło, i nazwał go Nehustan.” — 2 Krl 18,4 (UBG)
Król Ezechiasz został pochwalony za to, że rozbił przedmiot zrobiony pierwotnie na polecenie Boga, ponieważ z biegiem stuleci ludzie uczynili z niego obiekt pogańskiego kultu i palili mu kadzidło. Pismo uczy nas, że czystość wiary wymaga zdecydowanego odrzucenia wszelkich duchowych protez. Z tego powodu apostoł Jan kończy swój list bardzo jednoznacznym wezwaniem do czujności.
„Dzieci, wystrzegajcie się bożków. Amen.” — 1 J 5,21 (UBG)
Kiedy przedmiot religijny staje się amuletem?
Pismo Święte nigdzie nie nakazuje noszenia jakichkolwiek fizycznych symboli na ciele jako dowodu pobożności. Wręcz przeciwnie, stawia ostrą granicę między żywą relacją ze Stwórcą a zewnętrzną obrzędowością opartą na rekwizytach. Przedmioty materialne niezwykle łatwo stają się w ludzkich rękach amuletami. Amulet to rzecz, której przypisuje się moc chronienia przed złem, przynoszenia błogosławieństwa lub zapewniania Bożej przychylności. Jeśli ktoś nosi krzyżyk z myślą, że ma odepchnąć nieszczęście lub uchronić go przed złymi duchami, popada w klasyczne bałwochwalstwo i wiarę w magię.
Wielu zwolenników noszenia symboli religijnych powołuje się na słowa apostoła Pawła, który pisał o chlubieniu się krzyżem (Ga 6,14). Jednak wnikliwe badanie tekstu w duchu Sola Scriptura ukazuje, że Paweł nie miał na myśli przedmiotu wykonanego ze złota, drewna czy srebra. Chlubą apostoła było historyczne i duchowe wydarzenie: śmierć Jeszua (Jezus) na drzewie stracenia, przez którą świat został ukrzyżowany dla niego, a on dla świata. Dzieło odkupienia zgładziło grzechy tych, którzy pokładają ufność w Panu.
Apostoł pisał również, że mowa o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla zbawionych jest mocą Bożą (1 Kor 1,18). Zwróćmy uwagę, że mocą Bożą jest mowa o krzyżu — czyli zwiastowanie ewangelii o zmartwychwstałym Mesjaszu — a nie sam przedmiot fizyczny. Przenoszenie tej mocy na kawałek metalu lub drewna jest zniekształceniem przesłania Nowego Przymierza.
Czy krzyżyk na szyi chroni przed złymi mocami?
Pierwszym powszechnym błędem jest przekonanie, że krzyżyk na szyi stanowi rodzaj chrześcijańskiego pancerza duchowego. Wiele osób wierzy ludowo, że sam fakt posiadania przy sobie poświęconego przedmiotu odstrasza demoniczne siły. Pismo uczy jednak, że naszą bronią duchową jest wiara, Słowo Boże oraz modlitwa w imieniu Jeszua (Jezus), a nie materialne wisiorki (Wj 20,4-5). Szatan nie boi się biżuterii, ale ulega autorytetowi żywego Boga i posłuszeństwu Jego przykazaniom.
Drugim nieporozumieniem jest twierdzenie, że noszenie krzyżyka to obowiązek lub podstawowe świadectwo wiary każdego wierzącego. Tradycja ludzka wykreowała wzorzec, w którym brak takiego symbolu uchodzi za wstyd lub brak pobożności. Biblia nigdzie nie nakazuje wierzącym noszenia ozdób religijnych. Prawdziwym świadectwem ucznia Jeszua jest miłość do bliźnich, owoc Ducha Świętego oraz zachowywanie Słowa Bożego, a nie uzewnętrznianie się za pomocą fizycznych rekwizytów.
Trzecim błędnym poglądem jest traktowanie krzyża jako przedmiotu magicznego, który automatycznie uświęca dane miejsce lub osobę. Nawet miedziany wąż zrobiony z polecenia samego Boga został zniszczony, gdy stał się przedmiotem bałwochwalczego szacunku (2 Krl 18,4). Bóg Jahwe nie dzieli się swoją chwałą z rzeczami martwymi, a przedmiot religijny bez żywej wiary i posłuszeństwa jest w oczach Bożych pozbawiony jakiejkolwiek wartości.
Jak sprawdzić własne motywy noszenia krzyżyka?
Jeśli zastanawiasz się nad noszeniem krzyżyka, zacznij od zbadania motywacji własnego serca. Zapytaj samego siebie: dlaczego noszę ten przedmiot? Czy traktuję go jako zwykłą ozdobę, tradycyjny nawyk, czy może czuję się bezpieczniej, mając go na szyi? Jeśli odkryjesz, że wiążesz z nim jakiekolwiek duchowe poczucie bezpieczeństwa, najwyższy czas porzucić ten przedmiot i przenieść pełnię zaufania na żywego Boga Jahwe.
Po drugie, przestań traktować wisiorki religijne jako formę świadectwa. Ludzie wokół Ciebie nie poznają Twojej wiary po tym, co nosisz na szyi, lecz po Twoich owocach, uczciwości, prawdomówności i miłości. Zamiast inwestować w symbole, inwestuj w głębokie poznawanie Pisma Świętego. Poznaj mowę o krzyżu (1 Kor 1,18) i zacznij żyć prawdą ewangelii każdego dnia.
Po trzecie, pamiętaj o przestrodze przed bałwochwalstwem (1 J 5,21). Zachowaj swoje serce czyste od tworzenia duchowych zamienników. Nie potrzebujesz widzialnych przedmiotów, aby zbliżyć się do Ojca. Masz bezpośredni dostęp do tronu łaski przez jedynego Pośrednika, Jeszua (Jezus). Skup się na chlubieniu się tym, co On dokonał na krzyżu (Ga 6,14), i pozwól, aby to Jego Słowo kształtowało Twoje myśli i decyzje każdego dnia.
Powiązane
- Czy modlitwa do Marii i świętych jest biblijna?
- Czy kult obrazów i figur jest grzechem? Drugie przykazanie
- Czy piercing i kolczyki to grzech? Biblia o ozdobach ciała
- Czy branie narkotyków to grzech? Biblia o odurzaniu się
- Wszystkie pytania i odpowiedzi
Zobacz też: Jahwe · Jeszua (Jezus) · Kadzidło (ketoret) — receptura zastrzeżona pod karą · Apostoł (szaliach) · Miedziany Wąż · Mojżesz — znaczenie imienia
