Siódmy rozdział Apokalipsy stoi między szóstą a siódmą pieczęcią i pokazuje dwie sceny. W pierwszej liczba jest podana i rozpisana. W drugiej liczby nie da się podać. Pytanie, czy chodzi o dwie grupy, czy o jedną widzianą dwa razy, jest sporem o to, jak czytać tę parę scen.
Opieczętowanie przed szkodą
Potem zobaczyłem czterech aniołów stojących na czterech krańcach ziemi, trzymających cztery wiatry ziemi, aby wiatr nie wiał na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo. I zobaczyłem innego anioła wstępującego od wschodu słońca, który miał pieczęć Boga żywego i zawołał donośnym głosem do czterech aniołów, którym pozwolono wyrządzać szkodę ziemi i morzu: Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach.
Ap 7,1-3
Aniołowie trzymają wiatry, żeby nic nie stało się ziemi, morzu ani drzewom, dopóki słudzy Boga nie zostaną opieczętowani na czołach. Kolejność jest wyraźna: najpierw znak, potem dopuszczenie szkody. Pieczęć jest tu ochroną przed czymś, co nadchodzi, a nie nagrodą po fakcie.
Pan powiedział do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i uczyń znak na czołach mężczyzn, którzy wzdychają i lamentują nad wszystkimi obrzydliwościami, jakie popełnia się pośród niej.
Ez 9,4
Ten sam ruch widać u Ezechiela: znak na czołach tych, którzy wzdychają nad obrzydliwościami, poprzedza karę. Apokalipsa używa więc obrazu, który w Piśmie już pracował, i to jest argument za czytaniem pieczęci jako znaku rozpoznania, nie jako fizycznego stempla.
Lista dwunastu pokoleń
I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela: Z pokolenia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Rubena dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Gada dwanaście tysięcy opieczętowanych; Z pokolenia Asera dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Neftalego dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Manassesa dwanaście tysięcy opieczętowanych; Z pokolenia Symeona dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Lewiego dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Issachara dwanaście tysięcy opieczętowanych; Z pokolenia Zabulona dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Józefa dwanaście tysięcy opieczętowanych, z pokolenia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych.
Ap 7,4-8
Lista jest wypisana pokolenie po pokoleniu, każde z tą samą liczbą. Zwolennicy odczytania symbolicznego muszą wyjaśnić, po co ta lista w ogóle została rozpisana, skoro sama liczba wystarczyłaby do wyrażenia pełni. Zwolennicy odczytania dosłownego muszą z kolei wyjaśnić dwie osobliwości listy: brak Dana i obecność Józefa obok Manassesa. Żadnej z tych rzeczy tekst nie komentuje.
Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę.
Rz 11,5
Paweł mówi o resztce według wybrania przez łaskę i to zdanie bywa przywoływane po obu stronach sporu. Dla jednych potwierdza, że mowa o Izraelu w sensie rodowym; dla drugich pokazuje, że resztka jest kategorią wiary, nie rodowodu. Samo zdanie nie rozstrzyga, bo nie odnosi się do rozdziału siódmego.
Wielki tłum
Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach. I wołali donośnym głosem: Zbawienie należy do naszego Boga zasiadającego na tronie i do Baranka.
Ap 7,9-10
A jeden ze starszych odezwał się do mnie tymi słowy: Kim są ci, którzy są ubrani w białe szaty i skąd przybyli? Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka.
Ap 7,13-14
Druga grupa jest opisana odwrotnie: nie da się jej policzyć i pochodzi z każdego narodu. Starszy podaje o niej dwie informacje — przyszli z wielkiego ucisku i wybielili szaty we krwi Baranka. To wszystko, co o ich pochodzeniu mówi tekst.
Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem. Nie zaznają już głodu ani pragnienia, nie porazi ich słońce ani żaden upał; Ponieważ Baranek, który jest pośrodku tronu, będzie ich pasł i poprowadzi ich do żywych źródeł wód, i otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu.
Ap 7,15-17
Opis ich stanu jest opisem końca braku: nie zaznają głodu ani pragnienia, a łzy zostaną otarte. Jeśli obie sceny opisują jedną grupę, to pierwsza pokazuje ją przed uciskiem, a druga po nim. Jeśli grupy są dwie, tekst nigdzie tego nie stwierdza wprost, choć wyraźnie je rozróżnia sposobem opisu.
I zobaczyłem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące tych, którzy mieli imię jego Ojca wypisane na czołach. I usłyszałem z nieba głos jakby głos wielu wód i jakby głos wielkiego gromu. I słyszałem głos harfiarzy grających na swoich harfach. I śpiewali jakby nową pieśń przed tronem i przed czterema stworzeniami, i przed starszymi. A nikt się tej pieśni nie mógł nauczyć oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi. Są to ci, którzy nie skalali się z kobietami, są bowiem dziewiczy. To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Oni zostali wykupieni spośród ludzi, aby byli pierwocinami dla Boga i dla Baranka; A w ich ustach nie znaleziono podstępu. Są bowiem bez skazy przed tronem Boga.
Ap 14,1-5
W czternastym rozdziale ta sama liczba wraca, tym razem na górze Syjon, z dodatkowymi określeniami: wykupieni z ziemi, pierwociny, bez skazy. Słowo o pierwocinach jest tu ważne, bo pierwociny z definicji poprzedzają większy plon. To najmocniejszy argument za tym, że obie grupy pozostają w jakimś związku, ale związek ten nie jest w tekście nazwany.
Teksty, które komplikują każde rozstrzygnięcie
A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.
Ga 3,29
Jeśli należący do Mesjasza są potomstwem Abrahama, to granica między Izraelem a narodami przebiega inaczej, niż zakłada odczytanie ściśle rodowe. Zdanie to nie mówi jednak nic o pokoleniach ani o pieczętowaniu, więc przenosząc je na rozdział siódmy, dokładamy krok, którego Paweł tam nie robi.
Nie ten bowiem jest Żydem, kto jest Żydem na zewnątrz, ani nie to jest obrzezaniem, co jest na zewnątrz, na ciele; Ale ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, i to jest obrzezanie, co jest obrzezaniem serca, w duchu, nie w literze, którego chwała nie pochodzi od ludzi, lecz od Boga.
Rz 2,28-29
Tutaj kryterium przesuwa się jeszcze wyraźniej do wnętrza. Kto czyta 144 tysiące symbolicznie, ma w tym zdaniu oparcie. Kto czyta dosłownie, odpowie, że Paweł mówi o tym, kto jest Żydem w sensie duchowym, a nie o tym, że pokolenia przestały istnieć. Obie odpowiedzi są możliwe i Pismo nie wskazuje, która jest właściwa.
Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa, przesyła pozdrowienia dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu.
Jk 1,1
List zaadresowany do dwunastu pokoleń w rozproszeniu pokazuje, że w tamtym czasie mówienie o pokoleniach nie było archaizmem ani metaforą oczywistą dla wszystkich. To osłabia argument, że lista z Apokalipsy musi być czysto symboliczna, bo pokolenia rzekomo już nie istniały.
Miało ono wielki i wysoki mur, miało dwanaście bram, a na bramach dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela.
Ap 21,12
Imiona dwunastu pokoleń wypisane są na bramach miasta, do którego wchodzą narody. Ten obraz łączy oba wątki w jednym budynku i właśnie dlatego niczego nie rozstrzyga: pokolenia są nazwane, a wejście nie jest do nich ograniczone. Pismo tej sprawy nie zamyka i najuczciwszą odpowiedzią pozostaje opis obu stanowisk.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, czy 144 tysiące i wielki tłum to jedna grupa, czy dwie. Nie wiemy, dlaczego z listy pokoleń usunięto Dana. Nie wiemy, czym jest pieczęć na czołach ani czy jest widzialna. Nie wiemy, kiedy dokonuje się opieczętowanie względem pozostałych scen księgi. Nie wiemy, co znaczy określenie o niekalaniu się z kobietami — czy jest opisem stanu, czy obrazem wierności. Nie wiemy wreszcie, wobec jakiego większego plonu 144 tysiące są pierwocinami, bo tekst tego plonu nie nazywa.
