Jeszua sam powiedział, że tej godziny nie zna, i nie ma powodu, by to zdanie osłabiać. W dniach swojego ciała Syn działał w granicach tego, co przekazywał mu Ojciec — mówi o tym wprost w innym miejscu, stwierdzając, że nie czyni nic sam od siebie. Dla czytelnika płynie stąd wniosek praktyczny, ważniejszy niż cały spór o wiedzę Syna: skoro nie znał tego dnia ten, który znał Ojca najlepiej, to nikt po nim nie ma prawa wyliczać dat.
Czym Jeszua zakończył zdanie o nieznanym dniu?
Zdanie o niewiedzy nie kończy wypowiedzi. Zaraz po nim pada polecenie.
Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. Uważajcie, czuwajcie i módlcie się, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie.
Mk 13,32-33
Uważajcie, czuwajcie, módlcie się — bo nie wiecie. Cel tej wypowiedzi jest więc praktyczny: nieznajomość terminu ma prowadzić do stałej gotowości, a nie do spekulacji. Jeszua nie podaje tu ciekawostki o sobie, tylko zamyka drogę do rachub.
Co usłyszeli uczniowie, gdy zapytali o to po zmartwychwstaniu?
Uczniowie zadali to samo pytanie jeszcze raz, już po zmartwychwstaniu, i dostali odpowiedź równie stanowczą.
Lecz on im odpowiedział: Nie do was należy znać czasy i pory, które Ojciec ustanowił swoją władzą.
Dz 1,7
Nie chodzi więc o chwilowe ograniczenie, które minęło wraz z ukrzyżowaniem. Ostatnia rozmowa przed wniebowstąpieniem zamyka temat tak samo: to nie należy do was. Kto po tym zdaniu układa kalendarze, robi to wbrew wyraźnemu zakazowi, a nie w luce po nim.
Jak Pismo tłumaczy ograniczenie wiedzy Syna?
Pismo nie tłumaczy tego wprost, ale podaje dwa zdania, które ustawiają ramy. Pierwsze mówi o ogołoceniu.
Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi;
Flp 2,7
Drugie o sposobie działania Syna w czasie służby.
Wtedy Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Syn nie może nic czynić sam od siebie, tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Co bowiem on czyni, to i Syn czyni tak samo.
J 5,19
Syn czyni to, co widzi u Ojca. Jeśli tak opisana jest jego działalność, to opisana jest tak samo jego wiedza w tamtym czasie: pochodzi od Ojca i obejmuje to, co Ojciec przekazał. Nie jest to twierdzenie o brakach, lecz o zależności przyjętej dobrowolnie.
Które wersety mówią, że Jeszua wie wszystko?
Zarzut jest poważny, bo Pismo mówi też coś przeciwnego. Paweł pisze o Mesjaszu jako o tym, w którym są ukryte wszystkie skarby poznania.
W którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania.
Kol 2,3
Piotr wyznaje mu wiedzę o wszystkim.
Zapytał go po raz trzeci: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie? I zasmucił się Piotr, że go zapytał po raz trzeci: Miłujesz mnie? I odpowiedział mu: Panie, ty wszystko wiesz, ty wiesz, że cię miłuję. Jezus powiedział do niego: Paś moje owce.
J 21,17
A Apokalipsa zaczyna się od objawienia, które Jeszua otrzymuje, żeby ukazać sługom rzeczy przyszłe.
Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce, a on to ukazał i posłał przez swojego anioła swemu słudze Janowi;
Ap 1,1
Ostatni z tych tekstów jest zresztą ciekawy, bo idzie w tę samą stronę co Marek: objawienie zostało Synowi dane. Pozostałe dwa mówią jednak o pełni poznania i nie da się ich sprowadzić do niczego mniejszego. Uczciwie trzeba powiedzieć, że Pismo nie łączy tych zdań w jeden system i nie wyjaśnia, jak wiedza Syna zmieniała się między uniżeniem a wywyższeniem.
Czy datę powrotu Mesjasza da się obliczyć?
Jest natomiast rzecz, co do której wszystkie te teksty są zgodne. Data powrotu nie została ludziom podana i nie jest przedmiotem badania. Każda próba jej obliczenia — z lat, z pokoleń, z wydarzeń politycznych — stoi wbrew wyraźnemu zdaniu Mesjasza i wbrew jego ostatniej odpowiedzi udzielonej uczniom. Właściwą reakcją na niewiedzę jest czuwanie, a nie rachunek.
Historia potwierdza to od strony praktycznej. Każde pokolenie, które ogłaszało termin, przeżyło jego minięcie, a ludzie, którzy zawierzyli takim wyliczeniom, płacili za nie zaufaniem do Pisma. Tekst uprzedza dokładnie ten skutek: kto zna dzień, przestaje czuwać, bo czuwa się wtedy, gdy się nie wie. Zapowiedź niespodziewanego przyjścia wraca w Ewangeliach w kilku przypowieściach i wszystkie kończą się tak samo, wezwaniem do gotowości teraz.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, na czym dokładnie polegało ograniczenie wiedzy Syna ani jak długo trwało. Pismo nie mówi, czy dowiedział się o tym dniu po wywyższeniu. Nie wiemy też, dlaczego akurat ta jedna informacja została zastrzeżona dla Ojca — tekst podaje fakt bez uzasadnienia. Kto próbuje to wytłumaczyć, buduje na milczeniu.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Piotr · Paweł — znaczenie imienia · Marek — znaczenie imienia
