Odpowiedź w skrócie: Papierosów w Biblii nie ma — tytoń dotarł do naszej części świata wiele wieków po spisaniu Pisma, więc wersetu „nie pal” nikt nie znajdzie. Pismo daje jednak zasady, które wprost dotyczą palenia: ciało wierzącego jest świątynią Ducha Świętego, niczemu nie wolno dać się zniewolić, a nikotyna zniewala jak mało która substancja. Palenie jest więc realnym problemem duchowym — ale odpowiedzią Biblii nie jest potępianie palaczy, tylko droga do wolności, na której Bóg pomaga.
Jakimi miarami Pismo mierzy to, co robimy z ciałem?
Skoro Biblia nie wymienia papierosów, trzeba sięgnąć po miary, którymi Pismo mierzy wszystko, co robimy z ciałem. Pierwsza z nich brzmi:
„Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i nie należycie do samych siebie? Drogo bowiem zostaliście kupieni. Wysławiajcie więc Boga w waszym ciele i w waszym duchu, które należą do Boga” (1Kor 6,19–20, UBG).
Ciało nie jest naszą prywatną własnością, którą można spokojnie zadymiać — Jeszua (Jezus) zapłacił za nie najwyższą cenę. Druga zasada dotyczy niewoli:
„Wolność im obiecują, a sami są niewolnikami zepsucia. Przez co bowiem jest ktoś pokonany, przez to też jest zniewolony” (2P 2,19, UBG).
Trudno o trafniejszy opis nikotyny: reklama obiecuje wolność i luz, a kończy się przymusem sięgania po paczkę. Paweł stawia sprawę osobiście: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić” (1Kor 6,12). I dokłada miarę najszerszą z możliwych: „czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga” (1Kor 10,31) — oraz wezwanie, „abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu” (Rz 12,1).
Jak oceniać coś, czego Biblia w ogóle nie wymienia?
Pismo rzadko działa jak kodeks wyliczający każdą substancję i każdy wynalazek — daje zasady, które obejmują także to, czego autorzy biblijni nie znali. Przy paleniu wystarczą trzy pytania. Czy to pożyteczne? Nikotyna niszczy zdrowie, które jest powierzonym nam darem — tu nie ma sporu nawet między wierzącymi a lekarzami. Czy to mnie zniewala? Większość palaczy sama przyznaje: „chciałbym rzucić, ale nie umiem” — a to podręcznikowa definicja niewoli z 2P 2,19. Czy robię to ku chwale Boga? Trudno dokończyć zdanie „palę na chwałę Bożą” z poważną twarzą.
I tu ważne zastrzeżenie, bo faryzeizm jest równie groźny jak dym: palacz nie jest chrześcijaninem gorszej kategorii. „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga” (Rz 3,23), a Pismo nie zna rankingu, w którym palenie stoi wyżej niż obżarstwo, plotka czy pielęgnowana uraza: „Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich” (Jk 2,10). Kto patrzy na palącego z góry, właśnie potknął się na pysze. Problem z papierosami to nie „gorszy grzech”, lecz realna niewola i realne niszczenie świątyni — i właśnie dlatego warto o nim rozmawiać uczciwie, bez wytykania palcami.
Od czego zacząć, jeśli chcesz rzucić palenie?
Jeśli palisz i czytasz ten tekst z ciężarem na sercu, zacznij od dobrej nowiny: twoje zbawienie nie wisi na nikotynie. „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił” (Ef 2,8–9). Bóg nie przyjmuje cię dopiero po ostatnim papierosie — przyjmuje cię teraz, a wolność od nałogu jest owocem tej relacji, nie warunkiem wstępnym. Praktycznie: nazwij rzecz po imieniu przed Bogiem, bez owijania w „słabostkę”:
„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości” (1J 1,9, UBG).
Ta sama miara dotyczy zresztą każdej formy nikotyny — e-papierosów, podgrzewaczy czy woreczków nikotynowych: opakowanie się zmienia, pytanie o niewolę zostaje to samo. Potem walcz mądrze: wyznacz datę, powiedz o niej komuś zaufanemu, proś Boga o siłę każdego ranka — i śmiało korzystaj ze środków, które daje medycyna, bo wiara i plaster nikotynowy nie są konkurencją. Upadek po tygodniu nie przekreśla niczego: wstajesz, wyznajesz, idziesz dalej — większość ludzi rzuca skutecznie dopiero po kilku próbach i Bóg żadnej z nich nie liczy przeciwko tobie. Wielu wierzących wspomina rzucenie palenia jako jedną z najbardziej namacalnych lekcji tego, że „nie dam się niczemu zniewolić” (1Kor 6,12) to nie teoria — ale wolność, którą naprawdę można odetchnąć pełną piersią.
Powiązane pytania: Czy picie alkoholu to grzech? · Czy hazard i gra w lotto to grzech? · Czy masturbacja to grzech? · Co Biblia mówi o depresji i lęku?
