Biblia uczy, że cierpienie sprawiedliwych nie zawsze stanowi karę za osobiste grzechy, lecz bywa narzędziem Bożej próby, uświęcenia i objawienia Jego chwały. Słowo Boże wskazuje, że chociaż żyjemy w upadłym świecie, Jahwe (PAN) ma pełną kontrolę nad losem wierzących. Przez trudne doświadczenia Stwórca hartuje duchową wytrwałość i przygotowuje sprawiedliwych na wieczność.
Jak Paweł zestawia dzisiejsze cierpienie z przyszłą chwałą?
Pismo Święte jednoznacznie wskazuje, że trudy i ucisk obecnego życia nie są ostatecznym przeznaczeniem człowieka wierzącego. Zamiast tego stanowią jedynie tymczasowy etap w Bożym planie zbawienia. Apostoł Paweł przypomina nam o wiecznej perspektywie, w której wszelki doświadczany ból traci swoje przygniatające znaczenie w zderzeniu z przyszłą rzeczywistością:
„Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą, która ma się w nas objawić.” — Rz 8,18 (UBG)
To biblijne podejście w żaden sposób nie bagatelizuje realnego ludzkiego bólu ani cierpienia, lecz osadza je w szerszym, wyższym kontekście zamysłu Stwórcy. Bóg nie przygląda się cierpieniu obojętnie. Inny apostoł, Jakub, zachęca do niezwykłego spojrzenia na trudności życiowe, widząc w nich precyzyjny duchowy sprawdzian wiary:
„Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie; Wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość. Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali i zupełni, niemający żadnych braków.” — Jk 1,2-4 (UBG)
Trudne doświadczenia nie są więc w życiu wierzącego dziełem ślepego przypadku ani bezsensownym zbiegiem okoliczności, ale procesem, w którym Jahwe kształtuje dojrzałość i charakter sprawiedliwego. Pismo daje nam także pełną nadziei obietnicę ostatecznego odnowienia i umocnienia po czasie próby:
„A Bóg wszelkiej łaski, ten, który nas powołał do swojej wiecznej chwały w Chrystusie Jezusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych niech uczyni was doskonałymi, utwierdzi, umocni i ugruntuje.” — 1 P 5,10 (UBG)
Czego historia Hioba uczy o cierpieniu bez winy?
Jeden z najstarszych i najbardziej dogłębnych przykładów w całej Biblii – historia zawarta w Księdze Hioba – dobitnie pokazuje, że cierpienie nie musi być bezpośrednią konsekwencją winy. Hiob był człowiekiem prawym, bogobojnym i sprawiedliwym, a mimo to dotknęła go niewyobrażalna tragedia rodzinna, majątkowa i zdrowotna. W swoim najgłębszym bólu nie zrezygnował jednak ze czci dla Stwórcy, dając wyraz absolutnemu poddaniu suwerenności Boga (Hi 1,21).
Pismo Święte wyjaśnia, że żyjemy w świecie dotkniętym skutkami upadku i grzechu, w którym cierpienie i ból spotykają zarówno ludzi bezbożnych, jak i sprawiedliwych. Jednak dla wierzących, którzy oddali swoje życie Mesjaszowi – Jeszui (Jezusowi) – cierpienie otrzymuje całkowicie nowy wymiar i sens. Choć Bóg nie jest autorem zła ani ludzkiej krzywdy, potrafi w swojej nieskończonej mądrości wykorzystać trudne sytuacje, aby udoskonalić nasz stan duchowy. Przelotny i lekki ucisk wypracowuje bowiem w nas nieporównywalną z niczym wieczną wagę chwały (2 Kor 4,17).
Ostateczną i niewzruszoną nadzieją każdego sprawiedliwego pozostaje zapowiedziane odnowienie wszystkiego. Pismo wyraźnie wskazuje na nadchodzący moment, w którym dotychczasowy porządek oparty na łzach, chorobie i ucisku minie bezpowrotnie. Sam Stwórca zniweluje wszelkie skutki ziemskiego bólu, otcierając każdą łzę z oczu swoich wiernych słóg i kończąc bezpowrotnie erę śmierci, smutku i cierpienia (Ap 21,4).
Czy cierpienie zawsze jest karą za grzech?
Pierwszym i najbardziej rozpowszechnionym błędnym przekonaniem jest pogląd, że każde cierpienie stanowi bezpośrednią karę za konkretny, osobisty grzech człowieka. Taka tradycyjna i ludowa interpretacja próbuje w prosty sposób utożsamiać każdą chorobę, nieszczęście czy życiową porażkę z Bożą klątwą lub gniewem. Pismo Święte poprzez historię Hioba oraz nauczanie, które pozostawił Jeszua (Jezus), kategorycznie odrzuca ten mechaniczny automatyzm. Choć grzech w ujęciu ogólnym sprowadził na świat zniszczenie i śmierć, to poszczególni sprawiedliwi często cierpią właśnie ze względu na swoją wierność prawdzie i sprawiedliwości w zepsutym świecie.
Drugim poważnym błędem jest założenie, że szczera wiara oraz pobożność powinny gwarantować człowiekowi idealne zdrowie, sukcesy oraz brak jakichkolwiek trudności materialnych. Popularna w niektórych kręgach nauka o niezmiennym dobrostanie fizycznym i finansowym jest wprost sprzeczna z przekazem apostolskim. Historia pierwszych wieków zboru oraz liczne świadectwa biblijne jednoznacznie pokazują, że obietnica Boża nie dotyczy bezproblemowego życia na ziemi, lecz stałej obecności Jahwe w trakcie każdej próby oraz ostatecznego zwycięstwa nad światem.
Trzecim nieporozumieniem jest przeświadczenie, że przeżywany ból i osamotnienie są dowodem na to, że Bóg opuścił człowieka lub się od niego odwrócił. Pismo uczy czegoś całkowicie odmiennego: Stwórca jest blisko tych, którzy mają złamane serce, a trudne doświadczenia wiary nie są przejawem odrzucenia, lecz elementem ojcowskiego wychowania, oczyszczenia i duchowego hartowania wiernych.
Jak przejść przez cierpienie, nie tracąc zaufania Bogu?
Głębokie zrozumienie biblijnej nauki o cierpieniu wymaga od wierzącego całkowitej zmiany dotychczasowych reakcji na trudności i kryzysy życiowe. Przede wszystkim, w chwilach próby nie należy popadać w nieuzasadnione poczucie winy ani szukać w sobie urojonych przyczyn Bożych uderzeń. Zamiast tego należy w pełnym zaufaniu powierzyć swój los Stwórcy. Modlitwa w czasie cierpienia powinna stać się uczciwym wylewaniem serca przed Jahwe, połączonym z prośbą o siłę, mądrość i wytrwałość, a nie bezustannym żądaniem natychmiastowego usunięcia każdego ucisku.
W codziennym praktycznym życiu oznacza to świadomy wybór wierności Słowu Bożemu bez względu na zmieniające się okoliczności zewnętrzne. Gdy przychodzą ciężkie doświadczenia, sprawiedliwy kładzie swoją nadzieję w obietnicach wiecznych, pamiętając, że obecny trud jest jedynie chwilowy. Praktycznym krokiem jest również okazywanie współczucia i niesienie realnego wsparcia innym cierpiącym braciom i siostrom, przekazując im pociechę, którą sami otrzymujemy od Boga, oraz stałe wpatrywanie się w cel naszej wiary – zbawienie i wieczne królowanie z Chrystusem Jeszuą.
Powiązane pytania
- Co Biblia mówi o chorobie i uzdrowieniu?
- Co Biblia mówi o pokorze? Droga w dół, która prowadzi w górę
- Co Biblia mówi o wdzięczności? Dziękujcie we wszystkim
- Co Biblia mówi o cierpliwości? Jak czekać na Boży czas
- Wszystkie pytania i odpowiedzi
Zobacz też: Jahwe · Apostoł (szaliach) · Jeszua (Jezus) · Jakub · Paweł — znaczenie imienia
