Czternasty rozdział zawiera trzy krótkie wystąpienia, wygłoszone jedno po drugim, oraz zdanie, które definiuje świętych. Poselstwa są zwięzłe i każde ma inny przedmiot: cześć, sąd nad miastem i ostrzeżenie. Warto czytać je razem, bo dopiero razem tworzą wywód.
Pierwszy anioł: cześć wobec Stwórcy
I zobaczyłem innego anioła lecącego środkiem nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi, wszystkim narodom, plemionom, językom i ludom; Mówiącego donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód.
Ap 14,6-7
Pan bowiem przez sześć dni stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co jest w nich, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan błogosławił dzień szabatu i uświęcił go.
Wj 20,11
Wezwanie z pierwszego poselstwa opisuje Boga przez akt stworzenia i wylicza niebo, ziemię, morze oraz źródła wód. Czwarte przykazanie opisuje Go dokładnie w ten sam sposób, wymieniając niebo, ziemię i morze. Zbieżność sformułowań jest faktem, który każdy może sprawdzić, i jest to najmocniejszy argument za czytaniem tego poselstwa jako wezwania do czci oddawanej Stwórcy według Jego własnego znaku. Trzeba przy tym powiedzieć rzecz oczywistą: Apokalipsa nie cytuje tu przykazania i nie podaje odsyłacza.
Drugi anioł: upadek Babilonu
A za nim szedł inny anioł i mówił: Upadł, upadł Babilon, wielkie miasto, bo winem gniewu swego nierządu napoiło wszystkie narody.
Ap 14,8
Ogłoszenie jest krótkie i uprzedza opis, który przyjdzie dopiero w rozdziałach siedemnastym i osiemnastym. Powód upadku podany jest jeden: napojenie narodów winem gniewu nierządu. Nazwy własnej poza samym Babilonem tekst nie podaje, a my jej nie dokładamy.
Trzeci anioł: ostrzeżenie
A po nich przyszedł trzeci anioł i donośnym głosem mówił: Jeśli ktoś odda pokłon bestii i jej wizerunkowi i przyjmie znamię na czoło lub na rękę; Ten również będzie pił z wina zapalczywości Boga, nierozcieńczonego, nalanego do kielicha jego gniewu, i będzie męczony w ogniu i siarce przed świętymi aniołami i przed Barankiem. A dym ich męki wznosi się na wieki wieków i nie zaznają odpoczynku we dnie i w nocy ci, którzy oddają pokłon bestii i jej wizerunkowi, i ten, kto przyjmuje znamię jej imienia.
Ap 14,9-11
Ostrzeżenie dotyczy trzech rzeczy naraz: pokłonu bestii, pokłonu jej wizerunkowi i przyjęcia znamienia. Kara opisana jest językiem ognia i siarki, a dym męki wznosi się na wieki wieków. To zdanie jest w Piśmie jednym z najtrudniejszych i wraca w nim spór o to, czy opisuje trwanie bez końca, czy nieodwracalność skutku.
Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa.
Ap 14,12
Zaraz po ostrzeżeniu pada definicja świętych i jest ona dwuczłonowa: zachowują przykazania Boga oraz wiarę Mesjasza. Tekst nie stawia tych dwóch rzeczy w opozycji ani nie każe wybierać. Zestawia je jako jedną charakterystykę.
I usłyszałem głos z nieba, który mówił do mnie: Napisz: Błogosławieni są umarli, którzy odtąd umierają w Panu, tak, mówi Duch, aby odpoczęli od swoich prac, a ich uczynki idą za nimi.
Ap 14,13
I zobaczyłem, a oto biały obłok, a na obłoku siedział ktoś podobny do Syna Człowieczego, który miał na głowie złotą koronę, a w ręku ostry sierp. A inny anioł wyszedł ze świątyni, wołając donośnym głosem do tego, który siedział na obłoku: Zapuść swój sierp i żnij, gdyż nadeszła dla ciebie pora, abyś żął, bo dojrzało żniwo ziemi. Wtedy rzucił ten, który siedział na obłoku, swój sierp na ziemię i ziemia została zżęta.
Ap 14,14-16
Błogosławieństwo dla umierających w Panu i obraz żniwa stoją obok siebie. Żniwo jest w Piśmie stałym obrazem sądu rozdzielającego i tutaj też nie oznacza samej nagrody. Kolejność scen w rozdziale prowadzi więc od wezwania, przez ostrzeżenie, do rozstrzygnięcia.
I rozgniewał się smok na kobietę, i odszedł, aby walczyć z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Jezusa Chrystusa.
Ap 12,17
Ten sam opis grupy pojawił się rozdział wcześniej, ze świadectwem zamiast wiary. Powtórzenie pokazuje, że autor wraca do tej charakterystyki celowo. Nie mówi jednak, dlaczego zmienia jedno słowo.
Teksty, które komplikują trzecie poselstwo
A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest bestia i fałszywy prorok. I będą męczeni we dnie i w nocy na wieki wieków.
Ap 20,10
Tutaj to samo wyrażenie odnosi się do diabła, bestii i fałszywego proroka. Zwolennicy odczytania dosłownego mają w tym miejscu oparcie, bo dotyczy ono postaci, a nie miasta. Przeciwna strona odpowiada, że język jest w obu miejscach ten sam, więc rozstrzygnięcie musi być wspólne. Tekst nie wskazuje, które podejście jest właściwe.
Oto bowiem nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy czyniący niegodziwie będą jak ściernisko. I spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan zastępów, tak że nie pozostawi im ani korzenia, ani gałązki.
Ml 4,1
Malachiasz opisuje ten sam dzień obrazem ścierniska, po którym nie zostaje ani korzeń, ani gałązka. To język zniszczenia doszczętnego, nie trwania. Kto czyta dym męki jako opis trwania bez końca, musi wyjaśnić, dlaczego prorok używa obrazu przeciwnego.
Nie zagaśnie ani w nocy, ani w dzień, jej dym będzie się unosił na wieki. Z pokolenia na pokolenie będzie pustkowiem; na wieki wieków nikt przez nią nie przejdzie.
Iz 34,10
U Izajasza dym wznoszący się na wieki dotyczy ziemi, która dziś nie płonie. To pokazuje, że sformułowanie o dymie na wieki funkcjonuje w Piśmie jako opis nieodwracalności sądu, a niekoniecznie jako pomiar czasu. Argument jest mocny, ale nie usuwa zdania z Apokalipsy.
I powtórnie powiedzieli: Alleluja! A jej dym wznosi się na wieki wieków.
Ap 19,3
To samo wyrażenie odniesione jest do nierządnicy, czyli do miasta, a nie do osób. Zestawienie wszystkich czterech miejsc pokazuje, że w Piśmie ten obraz obsługuje różne przedmioty. Pismo tej sprawy nie zamyka i rozstrzyganie jej jednym wersetem byłoby nadużyciem.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, kiedy trzy poselstwa są ogłaszane względem pozostałych scen księgi. Nie wiemy, przez kogo są ogłaszane na ziemi, skoro mówiącymi są aniołowie. Nie wiemy, czym jest Babilon z drugiego poselstwa. Nie wiemy, czy dym męki opisuje trwanie, czy nieodwracalność skutku. Nie wiemy, czy siedzący na obłoku w scenie żniwa to ta sama postać co w rozdziale pierwszym, bo tekst mówi tylko o podobieństwie. Nie wiemy wreszcie, jak żniwo z tego rozdziału ma się do zgromadzenia wybranych z mowy oliwnej.
