Dziewiętnasta litera daje nam słowo, które w polszczyźnie zdążyło zmienić znaczenie — i przez to bywa źle rozumiane.
Kształt, nazwa i wymowa
Kof to ק. Czyta się „k”, wartość liczbowa 100. Od tego miejsca litery liczą już setkami: kof to 100, resz 200, szin 300, taw 400. Kształtem kof przypomina he ה, ale jej lewa nóżka schodzi wyraźnie poniżej linii pisma — to najprostszy sposób, żeby je odróżnić.
W hebrajskim biblijnym istnieją dwie litery czytane jako „k”: kaf כ z lekcji 11 i kof ק. Pierwotnie kof brzmiała głębiej, wymawiana bardziej z tyłu gardła. Dziś w większości wymowy różnica zanikła.
Słowo biblijne: kadosz
קָדוֹשׁ — kadosz — znaczy „święty”, a rzeczownik קֹדֶשׁ — kodesz — „świętość”. Rdzeń nie oznacza jednak ani pobożności, ani nienagannego charakteru. Znaczy: oddzielony, wyjęty ze zwykłego użytku i przeznaczony do czegoś konkretnego. Naczynie w przybytku było kadosz nie dlatego, że było lepsze od innych naczyń, tylko dlatego, że służyło wyłącznie jednej rzeczy.
Dlatego wezwanie do świętości brzmi tak, jak brzmi:
Przemów do całego zgromadzenia synów Izraela i powiedz im: Bądźcie święci, bo ja, Pan, wasz Bóg, jestem święty.
Kpł 19,2
„Bądźcie święci, bo ja, Pan, wasz Bóg, jestem święty” — czyli: bądźcie oddzieleni dla Mnie, bo Ja jestem inny niż wszystko, co stworzone. Zauważ też, gdzie to zdanie stoi. Rozdział 19 Księgi Kapłańskiej mówi zaraz potem o uczciwej wadze, o zapłacie dla robotnika i o traktowaniu przybysza. Świętość w Piśmie jest bardzo przyziemna.
Najbardziej znane wystąpienie tego słowa to potrójne wołanie serafinów, które Izajasz usłyszał w świątyni:
I wołał jeden do drugiego: Święty, święty, święty, Pan zastępów. Cała ziemia jest pełna jego chwały.
Iz 6,3
Potrójne powtórzenie to hebrajski sposób na stopień najwyższy. Tam, gdzie my powiedzielibyśmy „najświętszy”, hebrajski mówi to samo słowo trzy razy.
Kof w Psalmie 119
Dziewiętnasta strofa to Ps 119,145-152. Otwiera ją קָרָאתִי — karati, „wołam”, od czasownika kara:
Wołam z całego serca, wysłuchaj mnie, o Panie, a będę strzegł twoich praw.
Ps 119,145
Cała strofa jest o wołaniu przed świtem, o nieprzespanych nocach i o czekaniu na odpowiedź. Kończy się jednak nie skargą, lecz stwierdzeniem faktu:
Blisko jesteś, Panie, i wszystkie twoje przykazania są prawdą.
Ps 119,151
Zaczyna się od קָרוֹב — karow, „blisko”. Ta sama litera, ten sam dźwięk na początku: człowiek woła, a Bóg jest blisko.
Do przećwiczenia
- Zapisz obok siebie kaf כ, kof ק i he ה. Zaznacz, która nóżka schodzi pod linię.
- Przeczytaj Kpł 19 i wypisz pięć konkretnych poleceń, które następują po wezwaniu „bądźcie święci”.
- Przeczytaj Ps 119,145-152 i sprawdź, o jakich porach doby psalmista się modli.
