Pytanie zakłada liczbę, której w Biblii nie ma. Tekst podaje wymiary, układ pokładów i zasadę doboru zwierząt — i na tym kończy. Wszystko, co pada w tej dyskusji jako wyliczenie, jest rachunkiem opartym na założeniach, których Pismo nie stawia.
Jakie wymiary arki podaje Księga Rodzaju?
A zbudujesz ją w ten sposób: Długość arki będzie na trzysta łokci, pięćdziesiąt łokci – jej szerokość, a trzydzieści łokci – jej wysokość.
Rdz 6,15
Zrobisz okno w arce, a zakończysz je na łokieć od góry. Drzwi umieścisz z boku arki, zrobisz w niej dolne, drugie i trzecie piętro.
Rdz 6,16
Mamy więc trzy wymiary w łokciach i trzy poziomy wnętrza. Już tutaj pojawia się pierwsza niewiadoma: długość łokcia nie jest w Piśmie zdefiniowana, a Pwt 3,11 mówi o łokciu męskim, jakby odróżniał go od innej miary. Kto przelicza arkę na metry, przyjmuje wartość spoza tekstu i powinien to zaznaczać. Warto też zauważyć, że proporcje są proporcjami skrzyni, a nie statku przystosowanego do żeglugi — tekst nie wspomina o sterze, wiosłach ani żaglu. Arka ma unosić, a nie płynąć w wybranym kierunku.
| Wymiar | Wartość |
|---|---|
| Długość | trzysta łokci |
| Szerokość | pięćdziesiąt łokci |
| Wysokość | trzydzieści łokci |
| Poziomy wnętrza | trzy |
Co znaczy polecenie o parze z każdego rodzaju?
Zasada doboru jest podana dwukrotnie i za każdym razem tym samym słowem.
I ze wszystkich zwierząt wszelkiego ciała po jednej parze wprowadzisz do arki, aby uchowały się z tobą żywe, będą to samiec i samica. Z ptactwa według jego rodzaju i z bydła według jego rodzaju, i z wszelkich ziemskich zwierząt pełzających według ich rodzaju, po parze z każdego rodzaju wejdą z tobą, aby żywe zostały.
Rdz 6,19-20
Oni i wszelkie zwierzęta według swego rodzaju, wszelkie bydło według swego rodzaju, wszelkie zwierzęta pełzające, które pełzają po ziemi według swego rodzaju, wszelkie ptaki według swego rodzaju i wszelkie stworzenia skrzydlate.
Rdz 7,14
Kluczowe jest wyrażenie o rodzaju. Nie jest to termin taksonomiczny i Pismo go nie definiuje — nie da się z niego wyczytać, czy odpowiada gatunkowi, czy szerszej grupie. Kto liczy pary jako gatunki znane dzisiejszej systematyce, wprowadza kategorię, której tekst nie używa. Kto z kolei twierdzi, że rodzaj to na pewno szeroka grupa, robi to samo w drugą stronę. Warto też zauważyć zakres polecenia: mowa o zwierzętach lądowych, bydle, zwierzętach pełzających i ptactwie. Stworzeń wodnych tekst nie wymienia, a przy potopie nie było powodu, by je zabierać.
Które wersety utrudniają policzenie zwierząt?
Pierwsze zmienia liczbę zwierząt w sposób istotny.
Z każdego zwierzęcia czystego weź sobie po siedem par, samca i samicę jego; ale ze zwierząt nieczystych – po jednej parze, samca i samicę jego. Także z ptactwa niebieskiego po siedem par, samca i samicę, aby zachować przy życiu ich potomstwo na całej powierzchni ziemi.
Rdz 7,2-3
Rdz 7,2-3 mówi o siedmiu parach zwierząt czystych i ptactwa, a nie o jednej. Zestawienie z Rdz 6,19-20 wygląda na napięcie i bywa tak przedstawiane; najprostsze odczytanie mówi, że rozdział siódmy uszczegóławia polecenie ogólne z rozdziału szóstego. Tak czy inaczej, każdy rachunek pojemności musi tę różnicę uwzględnić, a Pismo nie podaje, ilu rodzajów dotyczyła.
Drugie miejsce dotyczy sprawy, o którą pytanie zwykle się nie dopytuje, choć jest trudniejsza od miejsca w ładowni.
A ty weźmiesz ze sobą wszelki pokarm, który się nadaje do jedzenia, i zabierzesz do siebie, i będzie tobie i im na pokarm.
Rdz 6,21
Rdz 6,21 nakazuje zabrać pokarm, ale nie mówi ani ile, ani jak długo był podawany, ani jak radzono sobie z odchodami i wodą przez rok w zamkniętej przestrzeni. Tekst nie opisuje żadnego z tych rozwiązań. Trzecie miejsce wraca do słowa, na którym stoi cały rachunek.
Bóg powiedział też: Niech ziemia wyda istoty żywe według swego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i zwierzęta ziemi według swego rodzaju. I tak się stało. I Bóg uczynił zwierzęta ziemi według swego rodzaju i bydło według swego rodzaju, i wszelkie zwierzęta, które pełzają po ziemi według swego rodzaju. I Bóg widział, że to było dobre.
Rdz 1,24-25
Rdz 1,24-25 używa wyrażenia o rodzaju w opisie stworzenia, czyli w innym kontekście niż arka, a mimo to bywa cytowane jako definicja. Definicją nie jest: to samo wyrażenie, ta sama nieokreśloność. Pismo nie zamyka tu sprawy.
Czego nie wiemy
Nie wiemy, ile zwierząt weszło do arki, bo tekst nie podaje liczby ani nie daje sposobu jej wyliczenia. Nie wiemy, jak wielka była arka w dzisiejszych miarach, bo długość łokcia nie jest w Biblii określona. Nie wiemy, co dokładnie obejmuje wyrażenie o rodzaju. Nie wiemy, jak zwierzęta karmiono, pojono i utrzymywano w czystości przez rok — Pismo o tym milczy, a wszystkie odpowiedzi, jakie krążą, są rekonstrukcjami. Nie wiemy, jak polecenie odnosiło się do owadów i drobnych stworzeń, których wyliczenie wprost nie obejmuje. Kto przedstawia obliczenia pojemności jako dowód biblijny, przedstawia własne założenia; kto z niemożności takiego obliczenia robi zarzut wobec Biblii, obala twierdzenie, którego Biblia nie postawiła.
