סְבָאse.Va'H5434
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Seba
rzeczownik · r.m.
4 wystąpień4 wersetów4 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H5434 — hebrajskie słowo סְבָא (se.Va'), nazwa własna o znaczeniu „Seba". W Biblii występuje 4 razy, w 4 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Rodzaju (1×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
4 wersetówKsięga Rodzaju
Rdz 10:7סְבָא֙
Synowie zaś Kusza: Seba, Chawila, Sabta, Rama i Sabteka. Synowie Ramy: Szeba i Dedan.
glosa: [byli] Seba
1 Księga Kronik
1Krn 1:9סְבָא֙
A synowie Kusza: Seba, Chaawila, Sabta, Rama i Sabteka. A synowie Ramy: Szeba i Dedan.
glosa: Seba
Księga Psalmów
Ps 72:10וּ֝סְבָ֗א
Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daninę.
glosa: i Seba
Księga Izajasza
Iz 43:3וּסְבָ֖א
Ja bowiem jestem Panem, twoim Bogiem, Świętym Izraela, twoim Zbawicielem. Dałem Egipt na okup za ciebie, Etiopię i Sabę zamiast ciebie.
glosa: i Seba
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).