חֶ֫בֶרCha.verH2267
rzeczownikHebrajski · Stary Testament
zaklęcie
ang. „spell"
rzeczownik · l.poj. · r.m. · st. absolutny
4 wystąpień4 wersetów3 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H2267 — hebrajskie słowo חֶ֫בֶר (Cha.ver), rzeczownik o znaczeniu „zaklęcie" (ang. spell). W Biblii występuje 4 razy, w 3 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Izajasza (2×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
4 wersetówKsięga Powtórzonego Prawa
Pwt 18:11חָ֑בֶר
Ani zaklinacz, ani nikt, kto by wywoływał duchy, ani czarnoksiężnik, ani nekromanta.
glosa: zaklęcie
Księga Psalmów
Księga Izajasza
Iz 47:9חֲבָרַ֖יִךְ
Lecz obie te rzeczy spadną na ciebie nagle, w jednym dniu: bezdzietność i wdowieństwo. W pełni spadną na ciebie z powodu mnóstwa twoich guseł i z powodu twoich licznych czarów.
glosa: zaklęcia twoje
Iz 47:12בַחֲבָרַ֙יִךְ֙
Pozostań przy swoich czarach i mnóstwie swych guseł, którymi się trudziłaś od młodości; może zdołasz sobie pomóc, może się umocnisz.
glosa: w zaklęciach twoich
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).