Jom Kippur (Dzień Pojednania) w świetle Biblii to wyjątkowy czas zatrzymania, upokorzenia duszy i refleksji nad przebaczeniem grzechów. Poniższy zbiór wersetów prowadzi od starotestamentowych ustaw Toru dotyczących Dnia Pojednania, przez postawę prawdziwego pokajania, aż do pełnego wypełnienia tego święta w osobie naszego Arcykapłana. Strona ta powstała dla każdego, kto pragnie zgłębić słowo Boże bez naleciałości ludzkiej tradycji i odkryć głęboki sens Bożego planu odkupienia.
Ustanowienie Dnia Pojednania w Torze
Jahwe (PAN) wyznaczył dziesiąty dzień siódmego miesiąca jako czas szczególnego zgromadzenia i powstrzymania się od wszelkiej pracy.
„Lecz dziesiątego dnia tego siódmego miesiąca będzie Dzień Przebłagania. Będzie to dla was święte zgromadzenie; będziecie trapić swoje dusze i składać Panu ofiarę spalaną. W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, gdyż jest to Dzień Przebłagania, żeby dokonano dla was przebłagania przed Panem, waszym Bogiem.” — Kpł 23,27-28 (UBG)
Dzień ten został nazwany Szabatem Szabatów, stanowiąc wieczyste rozporządzenie dla Izraela i przypomnienie o potrzebie oczyszczenia.
„Nie będziecie wykonywać żadnej pracy; będzie to wieczysta ustawa przez wszystkie wasze pokolenia, we wszystkich waszych domach. Będzie to dla was szabat odpoczynku i będziecie trapić swoje dusze. Dziewiątego dnia tego miesiąca, wieczorem, od wieczora aż do wieczora, będziecie obchodzić wasz szabat.” — Kpł 23,31-32 (UBG)
Przepisy zakreślają duchowy cel tego dnia – całkowite przebaczenie i oczyszczenie ludu z wszelkich win przed obliczem Boga.
„To będzie dla was wieczną ustawą: W dziesiątym dniu tego siódmego miesiąca będziecie trapić swoje dusze i nie będziecie wykonywać żadnej pracy, zarówno rodowity mieszkaniec, jak i przybysz, który gości wśród was; Bo w tym dniu kapłan dokona za was przebłagania, aby was oczyścić od wszystkich waszych grzechów, abyście byli oczyszczeni przed Panem.” — Kpł 16,29-30 (UBG)
Rytuał z kozłem ofiarnym obrazował całkowite oddalenie grzechów społeczności na pustynię, co zapowiadało pełne zmazanie win.
„I Aaron położy obie ręce na głowie żywego kozła, wyznawać będzie nad nim wszystkie nieprawości synów Izraela i wszystkie ich przestępstwa ze wszystkimi ich grzechami i złoży je na głowę tego kozła, i wypuści go przez wyznaczonego człowieka na pustynię. Tak poniesie ten kozioł na sobie wszystkie ich nieprawości do ziemi pustej. I wypuści tego kozła na pustynię.” — Kpł 16,21-22 (UBG)
Istota pokuty i trapiącej serce postawy
Prorok Izajasz przypomina, że samo fizyczne powstrzymanie się od pokarmu nie ma wartości bez sprawiedliwości i miłosierdzia wobec bliźnich.
„Czy to jest ten post, który wybrałem, dzień, w którym człowiek trapi swoją duszę, żeby zwiesić swoją głowę jak sitowie i słać sobie posłanie z wora i popiołu? Czyż to nazwiesz postem i dniem przyjemnym dla Pana? Czy nie to jest tym postem, który wybrałem: rozerwać więzy niegodziwości, rozwiązać ciężkie brzemiona, puścić wolno uciśnionych i połamać wszelkie jarzmo; Dzielić swój chleb z głodnym i ubogich wygnańców wprowadzić do swego domu, a widząc nagiego, przyodziać go i nie ukrywać się przed nikim, kto jest twoim ciałem?” — Iz 58,5-7 (UBG)
Mieszkańcy Niniwy okazali autentyczne nawrócenie, kiedy w odpowiedzi na Boże ostrzeżenie ukorzyli się i odwrócili od złego postępowania.
„I mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory, od największego z nich aż do najmniejszego. Doszła bowiem ta sprawa do króla Niniwy i powstał z tronu, i zdjął z siebie płaszcz, po czym oblekł się w wór i siedział w popiele. Rozkazał ogłosić i opowiadać w Niniwie z dekretu króla i swoich książąt: Ludzie i zwierzęta, woły i owce niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją; Ale ludzie i zwierzęta niech się okryją worami i niech gorliwie wołają do Boga. Niech każdy się odwróci od swojej złej drogi i od grabieży popełnianej swoimi rękami.” — Jon 3,5-8 (UBG)
Modlitewna prośba Dawida ukazuje, że skrucha wymaga głębokiego oczyszczenia wnętrza przez łaskę stwórczą Jahwe.
„Zmiłuj się nade mną, Boże, według twojego miłosierdzia; według twojej wielkiej litości zgładź moje występki. Obmyj mnie zupełnie z mojej nieprawości i oczyść mnie z mego grzechu.” — Ps 51,1-2 (UBG)
Wizja proroka Zachariasza ilustruje usunięcie brudnych szat grzechu i przyobleczenie człowieka w czyste szaty Bożej sprawiedliwości.
„A Jozue był ubrany w brudne szaty i stał przed Aniołem. Ten odezwał się do tych, którzy stali przed nim, i powiedział: Zdejmijcie z niego te brudne szaty. Do niego zaś powiedział: Oto zdjąłem z ciebie twoją nieprawość i oblekłem cię w inne szaty.” — Za 3,3-4 (UBG)
Jeszua jako wypełnienie Dnia Pojednania
List do Hebrajczyków wyjaśnia, że Jeszua (Jezus) jako doskonały Arcykapłan wszedł do prawdziwej świątyni nie z krwią zwierząt, lecz własną.
„Lecz Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nienależący do tego budynku; Ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do Miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie.” — Hbr 9,11-12 (UBG)
Ofiara Mesjasza nie dokonała się w ziemskim przybytku zbudowanym rękami, lecz w samym niebie przed obliczem Boga.
„Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką, która była odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga;” — Hbr 9,24 (UBG)
Dzięki Jego pośrednictwu możemy przybliżać się do Boga z pełnym zaufaniem i sercem oczyszczonym od złego sumienia.
„I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” — Hbr 10,21-22 (UBG)
Paweł wyjaśnia, że Bóg ustanowił Jeszuę przebłaganiem przez wiarę w Jego krew, okazując swoją sprawiedliwość w odpuszczeniu dawnych grzechów.
„Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów;” — Rz 3,25 (UBG)
Apostoł Jan pociesza wierzących, wskazując na Jeszuę jako naszego Rzecznika u Ojca oraz ofiarę przebłagalną za grzechy całego świata.
„Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. I on jest przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.” — 1 J 2,1-2 (UBG)
Jak korzystać z tych wersetów
Rozważanie fragmentów o Dniu Pojednania powinno prowadzić nas do wdzięczności i osobistego ukorzenia przed Bogiem, a nie do mechanicznego powtarzania słów. Czytaj te fragmenty z otwartością na działanie Ducha Świętego, porównując starotestamentowe zapowiedzi z ich wypełnieniem w Jeszui. Zwracaj się do Jahwe w modlitwie własnymi słowami, dziękując za przebaczenie i prosząc o czyste serce. Słowo Boże ma przekształcać nasze myślenie i życie, kierując wzrok na Chrystusa.
Powiązane
- Wersety na Sukkot — biblijne cytaty o Święcie Namiotów
- Psalm 1 — treść i komentarz (dwie drogi)
- Psalm 8 — treść i komentarz (czym jest człowiek)
- Psalm 19 — treść i komentarz (niebiosa i Prawo)
- Wszystkie wersety tematyczne
Zobacz też: Jom Kippur (Dzień Pojednania) · Jahwe · Jeszua (Jezus) · Ofiara (korban) · Apostoł (szaliach) · List do Hebrajczyków
