רֶ֫בַעRe.va'H7254
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Reba
rzeczownik · r.m.
2 wystąpień2 wersetów2 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H7254 — hebrajskie słowo רֶ֫בַע (Re.va'), nazwa własna o znaczeniu „Reba". W Biblii występuje 2 razy, w 2 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Liczb (1×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
2 wersetówKsięga Liczb
Lb 31:8רֶ֔בַע
Oprócz innych zabitych, zabili też królów Midianu: Ewiego, Rekema, Sura, Chura i Rebę – pięciu królów Midianu. Zabili też mieczem Balaama, syna Beora.
glosa: Reba
Księga Jozuego
Joz 13:21רֶ֔בַע
I wszystkie miasta na równinie oraz całe królestwo Sichona, króla Amorytów, który królował w Cheszbonie, a którego Mojżesz zabił tak jak książąt Midianu: Ewi, Rekem, Sur, Chur, Reba, książęta Sichona zamieszkali w tej ziemi.
glosa: Reba
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).