נָשַׁבvai.ya.ShevH5380
czasownikHebrajski · Stary Testament
wiać
ang. „to blow"
spójnik · następczy (waw consec.)czasownik · Hifil · imperf. następczy (wayyiqtol) · 3. os. · l.poj. · r.m.
3 wystąpień3 wersetów3 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H5380 — hebrajskie słowo נָשַׁב (vai.ya.Shev), czasownik o znaczeniu „wiać" (ang. to blow). W Biblii występuje 3 razy, w 3 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Rodzaju (1×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
3 wersetówKsięga Rodzaju
Rdz 15:11וַיַּשֵּׁ֥ב
Kiedy zleciało się ptactwo do tej padliny, Abram je odganiał.
glosa: i on odegnał
Księga Psalmów
Ps 147:18יַשֵּׁ֥ב
Posyła swoje słowo i lody topnieją; wionie swym wiatrem i wody spływają.
glosa: on sprawia, że wieje
Księga Izajasza
Iz 40:7נָ֣שְׁבָה
Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr Pana powieje na nie. Zaprawdę ludzie są trawą.
glosa: to wieje
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).