מִיכָיָ֫הוּmi.kha.Ya.huH4322
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Micheasz
ang. „Micaiah"
rzeczownik · r.m.
2 wystąpień2 wersetów1 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H4322 — hebrajskie słowo מִיכָיָ֫הוּ (mi.kha.Ya.hu), nazwa własna o znaczeniu „Micheasz" (ang. Micaiah). W Biblii występuje 2 razy, wyłącznie w jednej księdze Starego Testamentu (2 Księga Kronik). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
2 wersetów2 Księga Kronik
2Krn 13:2מִיכָיָ֥הוּ
Trzy lata królował w Jerozolimie, a jego matka miała na imię Maaka i była córką Uriela z Gibea. I trwała wojna między Abiaszem a Jeroboamem.
glosa: [był] Micheasz
2Krn 17:7וּלְמִיכָיָ֑הוּ
Potem w trzecim roku swojego panowania posłał swoich książąt: Ben-Chaila, Obadiasza, Zachariasza, Netaneela i Micheasza, aby nauczali w miastach Judy.
glosa: i Micheaszowi
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).