Antypas to wierzący z Pergamonu, o którym Jeszua mówi w liście do tamtejszego zboru w Apokalipsie. Pismo wymienia go raz.
Jedyna wzmianka
List otwiera się słowami:
A do anioła kościoła w Pergamonie napisz: To mówi ten, który ma ostry miecz obosieczny.
Ap 2,12
Antypas pojawia się w wersecie następnym:
Znam twoje uczynki i wiem, gdzie mieszkasz – tam, gdzie jest tron szatana – a trzymasz się mojego imienia i nie wyparłeś się mojej wiary nawet w dniach, gdy Antypas, mój wierny świadek, został zabity u was, tam, gdzie mieszka szatan.
Ap 2,13
To komplet. Imię Antypas nie występuje w Piśmie nigdzie indziej.
Co z tego wynika
Tekst mówi o nim trzy rzeczy. Po pierwsze — nazywa go „moim wiernym świadkiem”, i mówi to sam Jeszua. Po drugie — Antypas został zabity. Po trzecie — stało się to w Pergamonie, mieście, o którym w tym samym zdaniu powiedziano, że tam jest „tron szatana”. Greckie słowo oddane jako „świadek” to martys; stąd późniejsze „męczennik”.
Jego śmierć przywołana jest jako punkt odniesienia dla całej wspólnoty: zbór nie wyparł się wiary nawet wtedy, gdy jeden z nich za nią zapłacił życiem.
Warto rozróżnić: to nie jest Herod Antypas, tetrarcha Galilei z Ewangelii. Zbieżność imion jest przypadkowa, a Apokalipsa mówi o innym człowieku, w innym mieście i w innych czasach.
Czego nie wiemy
- Kiedy zginął — tekst mówi tylko „w dniach”, bez daty.
- W jaki sposób został zabity. Opowieść o spaleniu w rozżarzonym byku z brązu pochodzi z późniejszych żywotów świętych, nie z Pisma.
- Czy pełnił jakikolwiek urząd we wspólnocie — określenie „biskup Pergamonu” to tradycja pozabiblijna.
- Skąd pochodził, ile miał lat, czy miał rodzinę.
- Kto go skazał i pod jakim zarzutem.
Cała pewna wiedza o Antypasie mieści się w jednym zdaniu. Ale to zdanie wypowiada Jeszua — i nazywa go w nim wiernym.
