Prorocy i proroctwo w świetle Biblii to nie przepowiadanie przyszłości dla zaspokojenia ludzkiej ciekawości, lecz objawianie Bożej woli i Jego planu zbawienia. Prawdziwi prorocy byli ludźmi natchnionymi Duchem Świętym, których Jahwe (PAN) powoływał do ogłaszania prawdy, wzywania do upamiętania i kierowania wzroku Izraela na nadchodzącego Mesjasza. Ta strona powstala dla każdego, kto pragnie zrozumieć rolę proroków w Słowie Bożym i zobaczyć, jak wszystkie proroctwa wypełniają się w Jeszui (Jezusie).
Natchnienie i źródło proroczego posłannictwa
Bóg niczego nie czyni w ukryciu przed swoim ludem, lecz zawsze najpierw odsłania swoje zamiary posłom, których sam wybiera. Ten werset przypomina, że proroctwo wywodzi się z suwerennej woli Stwórcy.
„Doprawdy, Pan Bóg nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom.” — Am 3,7 (UBG)
Pismo Święte jednoznacznie wskazuje, że proroctwa nie są wynikiem ludzkiej dociekliwości ani własnej interpretacji wydarzeń. Prorocy przemawiali ponoszeni Duchem Świętym, będąc narzędziami w ręku Boga.
„To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi. Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.” — 2 P 1,20-21 (UBG)
Bóg osobiście uzdalnia swoich posłańców, wkładając własne słowa w ich usta. Powołanie prorocze nie opiera się na ludzkiej retoryce, lecz na Bożym upoważnieniu.
„Wtedy Pan wyciągnął swoją rękę i dotknął moich ust. I powiedział do mnie Pan: Oto wkładam moje słowa do twoich ust.” — Jr 1,9 (UBG)
Prorokiem nie zostawało się z własnego wyboru ani z powodu przynależności do cechu. Jahwe powoływał ludzi z ich codziennych zajęć, tak jak Amosa odciągnięto od pasterstwa, by głosił Jego słowa.
„Wtedy Amos odpowiedział Amazjaszowi: Nie byłem prorokiem ani nawet synem proroka, lecz byłem pasterzem bydła i tym, który zbiera figi sykomory. Ale Pan mnie wziął, gdy chodziłem za bydłem, i powiedział do mnie Pan: Idź, prorokuj memu ludowi Izraelowi.” — Am 7,14-15 (UBG)
Rola stróża oraz zapowiedź Mesjasza
Rola proroka wiązała się z wielką odpowiedzialnością – miał być stróżem przestrzegającym lud przed konsekwencjami grzechu. Jego zadaniem było przekazywanie Bożego ostrzeżenia bez zniekształceń.
„Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem domu Izraela. Usłysz więc słowo z moich ust i upominaj go ode mnie.” — Ez 3,17 (UBG)
Mężowie Boży Starego Przymierza zapowiadali największego Proroka, który miał nadejść. Słowa powierzone temu Zapowiedzianemu wymagają bezwzględnego posłuszeństwa.
„Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę. I jeśli ktoś nie będzie posłuszny moim słowom, które będzie on mówić w moim imieniu, zażądam od niego zdania sprawy.” — Pwt 18,18-19 (UBG)
Bóg przemawiał w historii na różne sposoby przez proroków, jednak ostateczne i najpełniejsze objawienie przekazał nam w swoim Synu. Jeszua jest zwieńczeniem wszelkiego proroczego słowa.
„Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków; W tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez swego Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego też stworzył światy;” — Hbr 1,1-2 (UBG)
Wypełnienie proroctw w Jeszui i czujność wierzących
Po swoim zmartwychwstaniu Jeszua wykładał uczniom Pisma, pokazując, że całe Prawo i wszyscy prorocy świadczą właśnie o Nim. Zrozumienie proroctw jest niemożliwe bez dostrzeżenia w nich osoby Mesjasza.
„I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im, co było o nim napisane we wszystkich Pismach.” — Łk 24,27 (UBG)
Odrzucanie proroków i ignorowanie Bożych ostrzeżeń prowadzi do duchowego upadku. Bóg w swoim miłosierdziu wielokrotnie posyłał ostrzeżenia, zanim nadszedł czas sądu.
„A Pan, Bóg ich ojców, posyłał do nich swoich posłańców, a posyłał, wstając rankiem, ponieważ litował się nad swoim ludem i nad miejscem swego przybytku. Ale oni szydzili z posłańców Boga, lekceważyli sobie jego słowa i naśmiewali się z jego proroków, aż gniew Pana na jego lud wzmógł się tak, że nie było już żadnego ratunku.” — 2 Krn 36,15-16 (UBG)
Wspólnota wierzących jest zachęcana, by nie lekceważyć mowy proroczej, ale jednocześnie poddawać wszystko próbie i trzymać się tego, co zgodne z Pismem.
„Proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.” — 1 Tes 5,20-21 (UBG)
Duch proroctwa ma jeden zasadniczy cel: składać świadectwo o Jeszui. Każde prawdziwe proroctwo kieruje uwagę i cześć wyłącznie w stronę Boga i Jego Mesjasza, a nie ludzi.
„I upadłem mu do nóg, aby oddać mu pokłon, lecz powiedział mi: Nie rób tego, bo jestem sługą razem z tobą i twoimi braćmi, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon, bowiem świadectwem Jezusa jest duch proroctwa.” — Ap 19,10 (UBG)
Jak korzystać z tych wersetów
Prezentowane wersety warto rozważać z otwartym sercem, porównując każde słowo z całym kanonem Pisma Świętego. Czytaj je niespiesznie, szukając Bożego głosu i pytając w modlitwie własnymi słowami o zrozumienie Jego woli. Pamiętaj, że proroctwa biblijne nie służą do zaspokajania ciekawości dotyczącej przyszłości, lecz mają budować wiarę, wzywać do świętości i wskazywać na Jeszuę (Jezusa) jako jedynego Zbawiciela. Nie traktuj tych cytatów jak formułek, lecz jako przewodnik po Bożej prawdzie.
