Sekundus był chrześcijaninem z Tesaloniki, który towarzyszył Pawłowi w drodze do Azji. Jego imię pada w Piśmie jeden raz — w wyliczeniu współtowarzyszy podróży.
Gdzie występuje w Piśmie
Razem z nim do Azji wyruszyli Sopater z Berei, z Tesaloniczan Arystarch i Sekundus, i Gajus z Derbe, i Tymoteusz, a z Azji Tychikus i Trofim.
Dz 20,4
To jedyne wystąpienie tego imienia w całej Biblii. Kontekst wyjaśnia, o jaką podróż chodzi:
Przeszedł tamte okolice, udzielając wielu napomnień. Potem przybył do Grecji.
Dz 20,2
Kiedy po trzymiesięcznym pobycie zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi urządzili na niego zasadzkę, więc postanowił powrócić przez Macedonię.
Dz 20,3
Ci poszli pierwsi i czekali na nas w Troadzie.
Dz 20,5
Co z tego wynika
Z jednego wersetu da się odczytać kilka rzeczy — ale tylko tyle, ile w nim jest.
Po pierwsze, jego miasto: tekst wprost mówi „z Tesaloniczan”. Po drugie, jego towarzystwo: obok Arystarcha, którego Dzieje wymieniają jeszcze kilkakrotnie, oraz Tymoteusza. Po trzecie, ramy zadania — grupa wyrusza przodem i czeka na Pawła w Troadzie. Wielu czytelników łączy tę podróż ze zbiórką dla Jerozolimy; sam tekst Dz 20,4 celu podróży nie nazywa, więc jest to interpretacja, nie stwierdzenie Pisma.
Imię „Secundus” jest łacińskie i było w cesarstwie pospolite. To wskazówka kulturowa, nie informacja biograficzna — Pismo nie mówi ani o jego statusie, ani o obywatelstwie.
Czego nie wiemy
- Kim był z pochodzenia. Tekst nie podaje rodziców, wieku, zawodu ani tego, czy był Żydem, czy poganinem.
- Jak został uczniem. Dzieje opisują założenie zboru w Tesalonice (Dz 17), ale Sekundus nie jest tam wymieniony.
- Co dokładnie robił w podróży. Nie przypisano mu żadnego zadania, wypowiedzi ani czynu.
- Co się z nim stało. Po Dz 20,4 imię nie pojawia się już nigdy — ani w Dziejach, ani w listach.
Późniejsze przekazy kościelne przypisują mu biskupstwo i śmierć męczeńską. To tradycja z kolejnych stuleci, nie treść Pisma, i uczciwiej jest ją tak nazwać niż wpleść w życiorys.
