Reba był jednym z pięciu władców Midianu zabitych w wyprawie z czasów Mojżesza. Jego imię pada w Piśmie dwa razy, w dwóch relacjach o tym samym wydarzeniu.
Gdzie występuje w Piśmie
Pierwsza wzmianka opisuje wynik wyprawy przeciw Midianowi:
Oprócz innych zabitych, zabili też królów Midianu: Ewiego, Rekema, Sura, Chura i Rebę – pięciu królów Midianu. Zabili też mieczem Balaama, syna Beora.
Lb 31,8 (UBG)
Druga wraca do tego przy opisie ziemi po wschodniej stronie Jordanu:
I wszystkie miasta na równinie oraz całe królestwo Sichona, króla Amorytów, który królował w Cheszbonie, a którego Mojżesz zabił tak jak książąt Midianu: Ewi, Rekem, Sur, Chur, Reba, książęta Sichona zamieszkali w tej ziemi.
Joz 13,21 (UBG)
Co z tego wynika
Oba wersety mówią o Rebie dokładnie tyle: był jednym z pięciu, nosił tytuł króla albo księcia, zginął. Warto zauważyć różnicę w opisie jego pozycji — Księga Liczb nazywa całą piątkę „królami Midianu”, a Księga Jozuego zamyka wyliczenie słowami „książęta Sichona zamieszkali w tej ziemi” — a więc widzi w nich ludzi podporządkowanych amoryckiemu królowi Cheszbonu. Pismo tych dwóch opisów nie godzi ani nie komentuje.
Reba nie wypowiada w Biblii ani słowa, nie podejmuje żadnej decyzji, nie dowodzi żadną bitwą. Występuje wyłącznie na liście zabitych, obok Ewiego, Rekema, Sura i Chura.
Przypisywanie mu roli przywódcy koalicji, inicjatora kultu w Peor czy osobistego przeciwnika Mojżesza to dopisywanie treści. Tekst nie łączy go z żadnym z tych wątków z imienia.
Czego nie wiemy
- Nad jakim terytorium panował.
- Czy był samodzielnym królem, czy wasalem Sichona — dwa wersety opisują to inaczej.
- Czy miał udział w sprowadzeniu Izraela do grzechu w Peor.
- Czegokolwiek o jego rodzinie i o tym, czy pozostawił następcę.
- Ile miał lat i jak długo panował.
- Co oznacza jego imię — Pismo nie podaje wyjaśnienia.
Dwa wersety to cała obecność Reby w Piśmie. Wystarczają, żeby wiedzieć, że istniał i że zginął — i nie wystarczają na nic więcej.
