Narcyz to imię wymienione raz w całym Piśmie — w liście pozdrowień kończącym List do Rzymian. I wymienione pośrednio: Paweł nie pozdrawia Narcyza, lecz ludzi z jego domu.
Jedyna wzmianka
Pozdrówcie Herodiona, mojego krewnego. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Narcyza, tych, którzy są w Panu.
Rz 16,11
Zwróć uwagę na konstrukcję zdania. Pozdrowienie idzie do „tych, którzy są z domu Narcyza, tych, którzy są w Panu” — a więc do części domowników, nie do właściciela domu. Tego samego schematu Paweł użył werset wcześniej:
Pozdrówcie Apellesa, wypróbowanego w Chrystusie. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Arystobula.
Rz 16,10
Co z tego wynika
„Dom” w rzymskim znaczeniu obejmował rodzinę, niewolników, wyzwoleńców i sługi. Paweł pozdrawia w tym gospodarstwie tylko tych, którzy „są w Panu”, czyli wierzących. Taka formuła sugeruje, że wierzący byli w tym domu grupą, a nie całością. Nic w tekście nie mówi, że sam Narcyz wierzył w Jeszuę — ani nawet że w chwili pisania listu żył.
Historycy wiążą to imię z Tyberiuszem Klaudiuszem Narcyzem, wpływowym wyzwoleńcem cesarza Klaudiusza. To hipoteza oparta na pozabiblijnych źródłach rzymskich, nie ustalenie Pisma; imię Narcyz było w Rzymie pospolite, zwłaszcza wśród niewolników i wyzwoleńców. Warto ją znać, ale nie wolno podawać jej jako danych biblijnych.
Czego nie wiemy
- Czy Narcyz był wierzący — Pismo tego nie mówi, a sposób sformułowania pozdrowienia raczej temu przeczy.
- Czy żył, gdy Paweł pisał list.
- Ilu domowników uwierzyło, jak się nazywali i jak się gromadzili.
- Czy to ten sam Narcyz, którego znają rzymscy historycy — tekst nie daje żadnego łącznika.
- Jakie były dalsze losy tej grupy.
Cała biblijna wiedza o Narcyzie mieści się w połowie jednego wersetu. Reszta to rekonstrukcja historyczna, którą trzeba nazywać po imieniu — a nie przemycać jako biografię biblijną.
