נָשַׁףna.Shaf.taH5398
czasownikHebrajski · Stary Testament
wiać
ang. „to blow"
czasownik · Qal · perfectum (dokonany) · 2. os. · l.poj. · r.m.
2 wystąpień2 wersetów2 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H5398 — hebrajskie słowo נָשַׁף (na.Shaf.ta), czasownik o znaczeniu „wiać" (ang. to blow). W Biblii występuje 2 razy, w 2 księgach Starego Testamentu — najczęściej: Księga Wyjścia (1×). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
2 wersetówKsięga Wyjścia
Wj 15:10נָשַׁ֥פְתָּ
Powiałeś swoim wiatrem, okryło ich morze. Zatonęli jak ołów w potężnych wodach.
glosa: dmuchnąłeś
Księga Izajasza
Iz 40:24נָשַׁ֤ף
Nie będą wszczepieni ani posiani ani ich pień nie zakorzeni się w ziemi; powieje na nich, wnet usychają, a wicher unosi ich jak ściernisko.
glosa: on dmucha
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).