כַּוָּןka.va.NimH3561
rzeczownikHebrajski · Stary Testament
placek
ang. „bun"
rzeczownik · l.mn. · r.m. · st. absolutny
2 wystąpień2 wersetów1 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H3561 — hebrajskie słowo כַּוָּן (ka.va.Nim), rzeczownik o znaczeniu „placek" (ang. bun). W Biblii występuje 2 razy, wyłącznie w jednej księdze Starego Testamentu (Księga Jeremiasza). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
2 wersetówKsięga Jeremiasza
Jr 7:18כַּוָּנִ֜ים
Synowie zbierają drwa, ojcowie rozniecają ogień, a ich żony ugniatają ciasto, aby robić placki dla królowej niebios i wylewać ofiary z płynów innym bogom, aby mnie do gniewu pobudzać.
glosa: placki
Jr 44:19כַּוָּנִים֙
A gdy paliliśmy kadzidło królowej niebios i wylewaliśmy dla niej ofiary z płynów, czy bez zgody naszych mężów czyniliśmy placki ku jej czci i składaliśmy jej ofiary z płynów?
glosa: placki
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).