יְהֻדִיָּהhay.hu.di.YahH3057
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Judejczyk
ang. „Judahite"
partykułarzeczownik · gentilicum · l.poj. · r.ż. · st. absolutny
1 wystąpień1 wersetów1 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H3057 — hebrajskie słowo יְהֻדִיָּה (hay.hu.di.Yah), nazwa własna o znaczeniu „Judejczyk" (ang. Judahite). W Biblii występuje 1 raz, wyłącznie w jednej księdze Starego Testamentu (1 Księga Kronik). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
1 wersetów1 Księga Kronik
1Krn 4:18הַיְהֻדִיָּ֗ה
Jego żona Jehudaja urodziła Jereda, ojca Gedora, Chebera, ojca Soko, i Jekutiela, ojca Zanoacha. To są synowie Bitii, córki faraona, którą pojął za żonę Mered.
glosa: [ta] Judejka
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).