Trudne fragmenty i polemiki

Co Jeszua powiedział wprost o stosunku swojej misji do Prawa i Proroków (Mt 5,17)?

Odpowiedź: „Przyszedłem nie znieść, ale wypełnić"

„Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić" (Mt 5,17) — Jeszua potwierdza, a nie kasuje Prawo.

Jak długo — wg Mt 5,18 — obowiązuje „ani jedna jota" Prawa?

Odpowiedź: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą

„Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota… nie przeminie z Prawa" (Mt 5,18).

Co znaczy tytuł „Syn Człowieczy jest Panem sabatu" (Mk 2,28; Mt 12,8)?

Odpowiedź: Że Jeszua, jako Pan sabatu, wie, jak go właściwie zachowywać

Będąc Panem sabatu, Jeszua go nie usuwa, lecz uczy prawdziwego jego przestrzegania (Mk 2,27-28).

Jak Paweł odpowiada na zarzut, że wiara „obala Prawo" (Rz 3,31)?

Odpowiedź: „Nie daj Boże! Przeciwnie, utwierdzamy prawo"

„Czy obalamy prawo przez wiarę? Nie daj Boże! …utwierdzamy prawo" (Rz 3,31).

Jak Pismo definiuje grzech w 1 J 3,4?

Odpowiedź: Jako przekroczenie Prawa

„Grzech jest przekroczeniem prawa" (1 J 3,4) — bez Prawa nie da się nazwać grzechu grzechem.

Jak — wg linii serwisu — czytać Kol 2,16-17 o „sabatach jako cieniu"?

Odpowiedź: Nie należy pozwolić, by inni OSĄDZALI nas za ich zachowywanie; osądza „ciało", czyli wspólnota Mesjasza

Paweł broni świąt i sabatów przed potępieniem z zewnątrz: „niech was nikt nie osądza… to cień, a ciało jest Chrystusa" (Kol 2,16-17).

Czy „zebranie pierwszego dnia po sabacie" w Dz 20,7 ustanawia niedzielę na miejsce sabatu?

Odpowiedź: Nie — to opis pojedynczego wieczornego spotkania, bez nakazu zmiany

Dz 20,7 relacjonuje jedno spotkanie z łamaniem chleba; nigdzie nie nakazuje przeniesienia sabatu na niedzielę.

Co stwierdza Hbr 4,9 o odpoczynku sabatnim ludu Bożego?

Odpowiedź: Że „pozostaje jeszcze odpoczynek szabatu (sabbatismos)"

„Pozostaje jeszcze odpoczynek dla ludu Bożego" (Hbr 4,9) — sabat wciąż aktualny.

Który dzień Pismo wskazuje jako sabat — i gdzie mówi o jego przeniesieniu?

Odpowiedź: Siódmy dzień; Pismo NIGDZIE nie przenosi go na niedzielę

Sabat to siódmy dzień (Wj 20,10); żaden tekst Pisma nie nakazuje przeniesienia go na niedzielę.

Czego naprawdę dotyczyła wizja Piotra (Dz 10) — wg wyjaśnienia samego Piotra?

Odpowiedź: Tego, że żadnego człowieka (także poganina) nie wolno uznać za nieczystego

„Bóg mi pokazał, że nie należy żadnego człowieka uważać za… nieczystego" (Dz 10,28) — o ludziach, nie o jedzeniu.

Co odpowiedź Piotra „nigdy nie jadłem nic nieczystego" (Dz 10,14) mówi o pokarmach po zmartwychwstaniu Jeszui?

Odpowiedź: Że apostoł wciąż przestrzegał praw pokarmowych

Lata po zmartwychwstaniu Piotr nadal nie jadł nieczystego (Dz 10,14) — dowód trwałości prawa pokarmowego.

Jak zrozumieć „końcem prawa jest Chrystus" (Rz 10,4) zgodnie z Rz 3,31?

Odpowiedź: Chrystus jest celem/dopełnieniem Prawa dla sprawiedliwości wierzącego, nie jego zniesieniem

Greckie „telos" znaczy „cel/dopełnienie"; Rz 10,4 harmonizuje z „utwierdzamy prawo" (Rz 3,31).

Co wynika z Jk 2,10 o łamaniu choćby jednego przykazania?

Odpowiedź: Kto przekroczy jedno, „staje się winnym wszystkich"

„Kto… przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich" (Jk 2,10) — Prawo jest całością.

Jak Jakub ocenia „wiarę bez uczynków" (Jk 2,17)?

Odpowiedź: Jako martwą samą w sobie

„Wiara, jeśli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie" (Jk 2,17) — wiara owocuje posłuszeństwem.

Jak Paweł ocenia samo Prawo w Rz 7,12?

Odpowiedź: Jako „święte, sprawiedliwe i dobre"

„Prawo jest święte, a przykazanie… sprawiedliwe i dobre" (Rz 7,12) — samo w sobie nie jest złe.

Czym — wg Ez 20,12 — jest sabat w relacji Boga z ludem?

Odpowiedź: Znakiem między Bogiem a Jego ludem

„Dałem im moje szabaty, aby były znakiem między mną a nimi" (Ez 20,12).

Dlaczego serwis używa formy „Jahwe", a nie „Jehowa"?

Odpowiedź: „Jehowa" to późny hybryd spółgłosek JHWH z samogłoskami „Adonai"; „Jahwe" lepiej oddaje tetragram

Masoreci dodali do JHWH samogłoski „Adonai"; odczyt „Jehowa" jest sztuczny — serwis oddaje imię jako „Jahwe" (Wj 3,15).

Za co Jeszua zganił faryzeuszów w Mk 7,8 i Mt 15,9?

Odpowiedź: Za odrzucanie przykazań Bożych na rzecz tradycji ludzkiej

„Opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej" (Mk 7,8); „uczą nauk… ludzkich" (Mt 15,9).

Co mówi 1 J 2,4 o kimś, kto twierdzi „znam Boga", lecz nie zachowuje przykazań?

Odpowiedź: Że „jest kłamcą i nie ma w nim prawdy"

„Kto mówi: Znam go, a nie zachowuje jego przykazań, jest kłamcą" (1 J 2,4).

Jak Jeszua wiąże miłość do Niego z przykazaniami (J 14,15)?

Odpowiedź: „Jeśli mnie miłujecie, zachowujcie moje przykazania"

„Jeśli mnie miłujecie, zachowujcie moje przykazania" (J 14,15) — posłuszeństwo jako owoc miłości.

Czym — wg Obj 14,12 i 22,14 — odznacza się lud Boży czasów końca?

Odpowiedź: Zachowywaniem przykazań Boga i wiary Jeszui

„Ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa" (Obj 14,12); „Błogosławieni, którzy wypełniają jego przykazania" (Obj 22,14).

Czego — wg linii serwisu — dotyczy spór z Rzymian 14 („dzień" i „pokarmy")?

Odpowiedź: Sporu wśród wierzących o dni postu oraz jarzyny/mięso (m.in. ofiarowane bożkom), nie o odwołanie praw Tory

Rz 14 dotyczy „słabego w wierze", który je jarzyny, i sporów o dni postu — nie znosi sabatu ani praw pokarmowych Tory.

Jak Jan (J 1,1) świadczy o boskości Słowa (Logosu)?

Odpowiedź: „Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo"

„Na początku było Słowo… i Bogiem było Słowo" (J 1,1) — świadectwo boskości Jeszui, Słowa wcielonego (J 1,14).

Jakie roszczenie boskości wyraził Jeszua słowami z J 8,58?

Odpowiedź: „Zanim Abraham był, JA JESTEM"

„Zanim Abraham był, ja jestem" (J 8,58) — Jeszua używa imienia „JA JESTEM" (por. Wj 3,14).

Jak Tomasz wyznał wiarę po zmartwychwstaniu (J 20,28)?

Odpowiedź: „Mój Pan i mój Bóg!"

„Mój Pan i mój Bóg!" (J 20,28) — Jeszua przyjmuje to wyznanie, potwierdzając swą boskość.

Co Paweł mówi o pełni Bóstwa w Mesjaszu (Kol 2,9)?

Odpowiedź: „W Nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa"

„W nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa" (Kol 2,9) — pełne bóstwo Jeszui.

Które proroctwo Izajasza nazywa narodzone Dziecię „Bogiem mocnym"?

Odpowiedź: Iz 9,6

„Nazwą go imieniem… Bóg mocny, Ojciec wieczności" (Iz 9,6) — świadectwo boskości Mesjasza.

Jak Paweł odpowiada na pomysł „grzeszmy, bo jesteśmy pod łaską, nie pod Prawem" (Rz 6,15)?

Odpowiedź: „Nie daj Boże!"

„Będziemy grzeszyć, bo… pod łaską? Nie daj Boże!" (Rz 6,15) — łaska nie jest przyzwoleniem na łamanie Prawa.