Kim byli Lehabim
Lehabim to jedna z nazw w tablicy narodów, wyliczona wśród potomków Misraima, syna Chama. Uwspółcześniona Biblia Gdańska podaje ją w formie Lahabim (w bierniku: „Lahabima”). Podobnie jak sąsiednie pozycje tej listy jest to nazwa zbiorowa, a nie imię człowieka, o którym Pismo cokolwiek opowiada.
Gdzie Lehabim występują w Piśmie
Nazwa pada w całej Biblii dwa razy – w dwóch równoległych rodowodach, słowo w słowo w tym samym otoczeniu:
Misraim zaś spłodził Ludima, Ananima, Lahabima i Naftuchima;
Rdz 10,13
Misraim spłodził Ludima, Ananima, Lahabima i Naftuchima;
1 Krn 1,11
To komplet. Żadna inna księga nie wraca do tej nazwy.
Co z tego wynika
Rozdział 10 Księgi Rodzaju jest mapą ludów, nie zbiorem biografii. Czasownik „spłodził” obejmuje w nim także relację protoplasta – lud, na co wskazują same formy nazw: Ludim, Lahabim, Naftuchim, Kasluchim mają w hebrajskim końcówkę liczby mnogiej. Lahabim należą do gałęzi Misraima, a Misraim jest w Piśmie zarazem imieniem osoby i hebrajską nazwą Egiptu – tyle mówi tekst o ich umiejscowieniu. Powtórzenie listy przez kronikarza po niewoli babilońskiej pokazuje, że spis ludów świadomie zachowano, choć w międzyczasie nie dopisano do niego ani jednego zdania.
Czego nie wiemy
Pismo nie podaje o Lahabim żadnej historii. Nie wiadomo, gdzie mieszkali, jakim mówili językiem, kiedy się pojawili i kiedy zniknęli. Nie ma tu mowy o przywództwie, migracji, wojnie, mieście ani przymierzu – wszystkie takie opisy, jakie krążą wokół tej nazwy, pochodzą spoza Biblii albo z domysłu opartego na podobieństwie brzmienia do późniejszych nazw ludów. Nie wiemy nawet z całą pewnością, co nazwa znaczy. Tekst nie łączy Lahabim z żadną postacią z dalszych ksiąg i nie przypisuje im ani jednego czynu. Dwa wersety to naprawdę wszystko – i uczciwiej jest to powiedzieć, niż wypełniać lukę opowieścią.
Zobacz też: Ludim · Naftuchim · Misraim · Kasluchim — znaczenie imienia
