יְמִינִיye.mi.NiH3227
nazwa własnaHebrajski · Stary Testament
Beniaminita
ang. „[Ben]jaminite"
rzeczownik · gentilicum · l.poj. · r.m. · st. absolutny
2 wystąpień2 wersetów1 ksiąg
Rozkład wg ksiąg
H3227 — hebrajskie słowo יְמִינִי (ye.mi.Ni), nazwa własna o znaczeniu „Beniaminita" (ang. [Ben]jaminite). W Biblii występuje 2 razy, wyłącznie w jednej księdze Starego Testamentu (1 Księga Samuela). Niżej pełna lista wystąpień z polskim tekstem UBG i odsyłaczem do interlinii.
Wystąpienia
2 wersetów1 Księga Samuela
1Sm 9:1יְמִינִ֑י
Był pewien człowiek z pokolenia Beniamina, któremu na imię było Kisz – syn Abiela, syna Cerora, syna Bekorata, syna Afiacha, Beniaminita, dzielny mąż.
glosa: Jaminita
1Sm 9:4יְמִינִ֖י
Przeszedł więc przez górę Efraim i przez ziemię Szalisza, lecz ich nie znaleźli. Przeszli także przez ziemię Szaalim, ale ich nie znaleźli. Przeszli też przez ziemię Beniamina i ich nie znaleźli.
glosa: Jeminity
Dane: STEPBible (TAHOT/TAGNT, CC BY 4.0) · numeracja Stronga · tekst polski: UBG. Podświetlenie słów w wersecie jest orientacyjne (UBG nie jest wyrównana słowo-w-słowo do oryginału).