Karszena to jeden z siedmiu książąt perskich i medyjskich wymienionych w pierwszym rozdziale Księgi Estery. W Piśmie występuje raz — na liście imion.
Jedyna wzmianka
Po odmowie królowej Waszti król Aswerus zwraca się do znawców prawa (Est 1,13). Wtedy pada lista:
A jego najbliższymi byli: Karszena, Szetar, Admata, Tarszisz, Meres, Marsena i Memukan, siedmiu książąt perskich i medyjskich, którzy oglądali oblicze króla i zajmowali pierwsze miejsce w królestwie);
Est 1,14
Pytanie, które im zadaje, brzmi:
Co według prawa należy czynić z królową Waszti za to, że nie wykonała rozkazu króla Aswerusa przekazanego przez eunuchów?
Est 1,15
Odpowiada jednak nie Karszena, lecz ostatni z siedmiu:
Wtedy Memukan odpowiedział przed królem i książętami: Królowa Waszti wystąpiła nie tylko przeciw samemu królowi, ale przeciw wszystkim książętom i wszystkim ludom, które żyją we wszystkich prowincjach króla Aswerusa.
Est 1,16
To wszystko. Imię Karszena nie pada w Piśmie nigdzie indziej.
Co z tego wynika
O Karszenie tekst mówi tyle: był pierwszy na liście siedmiu, należał do książąt perskich i medyjskich, „oglądał oblicze króla” i zajmował pierwsze miejsce w królestwie. Zwrot o oglądaniu oblicza króla oznacza prawo bezpośredniego dostępu do władcy — realny przywilej dworski, a nie ozdobnik stylistyczny.
Poza tym Karszena nie robi w opowieści nic: nie zabiera głosu, nie doradza i nie pojawia się w dalszych rozdziałach. Decyzja w sprawie Waszti wychodzi od Memukana.
Czego nie wiemy
- Jaki urząd sprawował — „książę” to określenie rangi, nie funkcji.
- Czy pochodził z Persji, czy z Medii.
- Co poradził królowi, jeśli w ogóle cokolwiek powiedział.
- Jaką rolę odegrał w dalszych wydarzeniach księgi, gdy do władzy doszedł Haman.
- Kim była jego rodzina, ile żył i kiedy umarł.
Przedstawianie go jako „mędrca”, głównego doradcy króla czy autora wyroku na Waszti jest dopisywaniem roli, której tekst mu nie daje. Karszena jest w Piśmie imieniem na liście — i to jest cała informacja.
