Jidlaf to jeden z ośmiu synów Nachora, brata Abrahama, i jego żony Milki. Pismo wymienia go dokładnie jeden raz — w krótkiej wiadomości o rodzinie, jaka dotarła do Abrahama po wydarzeniach na górze Moria.
Gdzie występuje w Piśmie
Jedyne wystąpienie tego imienia znajduje się w Księdze Rodzaju. Poniżej cały fragment, w którym ono pada:
Po tych wydarzeniach doniesiono Abrahamowi: Oto Milka również urodziła dzieci twemu bratu Nachorowi; Usa, jego pierworodnego, Buza, jego brata, i Kemuela, ojca Arama; I Keseda, Chazo, Pildasza, Jidlafa i Betuela. Betuel zaś spłodził Rebekę. Tych ośmiu urodziła Milka Nachorowi, bratu Abrahama.
Rdz 22,20-23 (UBG)
To komplet. Imię Jidlafa nie wraca ani w rodowodach 1 Księgi Kronik, ani w Nowym Testamencie, ani w żadnym innym miejscu Pisma.
Co z tego wynika
Wymienienie w spisie przodków jest tutaj całą informacją, a nie jej zapowiedzią. Ta lista ma w tekście konkretne zadanie: pokazać, że ród Nachora w Mezopotamii się rozrasta, i doprowadzić czytelnika do Betuela — ojca Rebeki, która w następnym rozdziale zostanie żoną Izaaka. Jidlaf stoi w wyliczeniu na siódmym miejscu i nic w tekście nie sugeruje, by odegrał jakąkolwiek rolę poza byciem synem swojego ojca.
Mówimy to wprost, bo wokół takich imion najłatwiej dorabia się życiorysy: wędrówki, wojny, założone plemiona. Pismo niczego takiego o Jidlafie nie mówi.
Czego nie wiemy
- Kiedy żył i jak długo — tekst nie podaje przy nim żadnej liczby lat.
- Czy miał żonę i dzieci — rodowód urywa się na jego imieniu, choć przy jego bracie Betuelu prowadzony jest dalej.
- Czy dał początek jakiemuś plemieniu — utożsamienia potomków Nachora z późniejszymi ludami aramejskimi to hipotezy badaczy, a nie treść tego wersetu.
- Co znaczy jego imię — proponowane odczyty (od rdzenia oznaczającego kapanie albo płacz) są rekonstrukcją językową; Pismo nigdzie tego imienia nie objaśnia, choć przy innych imionach potrafi to robić.
- Czy kiedykolwiek zetknął się z Abrahamem, Izaakiem lub Rebeką — żadna scena go nie pokazuje.
Ten brak nie jest usterką przekazu. Rodowód robi dokładnie to, po co został zapisany, i nie udaje, że wie więcej.
