Jemima to imię pierwszej z trzech córek, które urodziły się Hiobowi po tym, jak Jahwe odmienił jego los. Pismo wymienia ją raz.
Jedyna wzmianka
Zakończenie Księgi Hioba mówi najpierw o odnowieniu majątku (Hi 42,12), a potem o dzieciach:
Miał też siedmiu synów i trzy córki.
Hi 42,13
I nadał pierwszej imię Jemima, drugiej Kecja i trzeciej Kerenhappuk.
Hi 42,14
I zdanie następne — jedyne, które mówi coś o samych córkach:
W całej ziemi nie można było znaleźć kobiet tak pięknych jak córki Hioba. Ich ojciec dał im dziedzictwo wśród ich braci.
Hi 42,15
To komplet. Imię Jemima nie występuje w Piśmie nigdzie indziej.
Co z tego wynika
Tekst mówi o Jemimie trzy rzeczy, i to pośrednio: była córką Hioba z drugiego okresu jego życia, wyróżniała się urodą razem z siostrami i — co ważniejsze — otrzymała dziedzictwo pośród braci.
To ostatnie jest w tekście zaskakujące. Prawo z Lb 27 przewidywało przekazanie dziedzictwa córce wtedy, gdy zmarły nie miał syna, a Hiob miał siedmiu synów. Narrator odnotowuje ten fakt bez komentarza, ale odnotowuje go celowo — to jedyna informacja o córkach wykraczająca poza same imiona. Warto też zauważyć, że synów z tego okresu Pismo nie wymienia z imienia, a córki tak. Dlaczego — tekst nie tłumaczy.
Czego nie wiemy
- Jak wyglądało jej życie: czy wyszła za mąż, czy miała dzieci.
- Ile żyła — podana jest wyłącznie długość życia Hioba (Hi 42,16).
- Kim była jej matka. Księga Hioba nie podaje imienia jego żony.
- Co dokładnie znaczy jej imię. Bywa wiązane z „gołębicą” lub z „dniem”, ale Pismo tego nie wyjaśnia.
- Czy „dziedzictwo wśród braci” oznaczało dział równy synom, czy inny — tekst nie precyzuje.
Wszelkie rozbudowane historie o jej życiu, mężu czy roli w rodzinie Hioba są dopisane. Pismo poświęca jej trzy wersety i ani słowa więcej.
